Σώζονται ἄραγε αὐτοὶ ποῦ δὲν εἶναι βαπτισμένοι; Μία ἁγιορείτικη διήγηση

Ὅταν κάποτε ἐπισκέφθηκα τὶς σπηλιὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, κάποια φορᾶ συνάντησα ἕναν ἀσκητὴ μὲ τὸν ὁποῖο κάθησα νὰ συζητήσω καὶ νὰ ρωτήσω κάποια πράγματα… Τὸν ἐρώτησα λοιπόν, ἀνάμεσά σε ἄλλα, ἂν σώζονται αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι βαπτισμένοι… Κι ἐκεῖνος μου εἶπε:

«Θὰ σοῦ πῶ, παιδί μου, τί συνέβη κάποτε, στὴν Μ. Ἀσία… Ζοῦσε, κάποτε, ἐκεῖ ἕνας Τοῦρκος ὁ ὁποῖος ἀγαποῦσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθοῦσε πάρα πολὺ τὴν ἐκκλησία. Βοήθησε μάλιστα νὰ γίνει κι ἕνα μοναστήρι…Ὅπου ὑπῆρχε φτωχός, αὐτὸς ἔτρεχε καὶ βοηθοῦσε…

Ἀλλά, ἐνῶ ἦταν ὁ καλύτερος ἄνθρωπος -κι ἀπ’ τοὺς Χριστιανοὺς καλύτερος- δὲν εἶχε βαπτιστεῖ· δὲν εἶχε ἀποφασίσει νὰ βαπτιστεῖ! Τὸ ἄφηνε γιὰ ἀργότερα…

Κάποια φορᾶ, ὅμως, πέθανε. Καὶ πέθανε πρὶν νὰ βαπτιστεῖ! Ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηριοῦ πολὺ στεναχωρέθηκε. Στεναχωρέθηκε, γιατί ἔφυγε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀπὸ τὴ ζωή, πρὶν προλάβει νὰ βαπτιστεῖ… Ἀλλ’ ὅμως ἤτανε τόσο καλὸς ἄνθρωπος ὁ Χασᾶν!!…

Ἔκανε λοιπὸν προσευχὴ πολλὴ καὶ κάποια μέρα ἔρχεται ἕνας ἄγγελος καὶ τοῦ λέγει:

-Θέλεις νὰ πᾶμε νὰ δεῖς, ποῦ βρίσκεται ὁ Χασᾶν; -Ναί, τοῦ εἶπε ὁ ἡγούμενος…

Τὸν ἐπῆρε λοιπὸν ὁ ἄγγελος κι ἀνέβηκαν, ἀνέβηκαν, ἀνέβηκαν… κι ἔφθασαν σ ’ ἕναν περίλαμπρο Ναό. Ἄστραφταν ὅλα ἐκεῖ μέσα! Ψαλμωδίες ἀκούγονταν ἀπὸ παντοῦ… Ὁ ἡγούμενος τὰ’ χάσε. Ὅταν μπῆκε μέσα σ’ αὐτὸν τὸν περίλαμπρο Ναό, ξέχασε καὶ τὸν Χασᾶν…, τὰ ξέχασε ὅλα! Δὲν ἤθελε νὰ φύγει μέσα ἀπὸ κεῖ!… Ἀλλὰ κάποια στιγμὴ ὁ ἄγγελος πῆγε κοντά του καὶ τοῦ εἶπε:

-Πᾶμε, λοιπόν, νὰ φύγουμε…

Καθὼς ἔφευγαν, τὸν ρωτάει ὁ ἄγγελος:

-Εἶδες τὸν Χασᾶν;

Τότε θυμήθηκε ὁ ἡγούμενος καὶ εἶπε:

-Ὄχι, δὲν τὸν εἶδα!

-Δὲν τὸν εἶδες;

-Ὄχι, δὲν τὸν εἶδα!

-Πᾶμε, λοιπόν, πίσω γιὰ νὰ τὸν δεῖς…

Μόλις ἐπέστρεψαν, ἔξω ἀπὸ τὸ Ναό, ἐκεῖ πάνω στὶς σκάλες του, ἀπέναντι στὸ φῶς, ὑπῆρχε ἕνα σκυλὶ τυφλό, τὸ ὁποῖο καθόταν σὰν νὰ λιαζότανε στὸ φῶς. Εἶπε τότε στὸν ἡγούμενο ὁ ἄγγελος:

-Αὐτὴ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Χασᾶν. Δὲν καταλαβαίνει ποὺ βρίσκεται, δὲν βλέπει τίποτα, δὲν ἀκούει τίποτα,… ἀλλὰ δὲν εἶναι στὸ πῦρ τῆς Κολάσεως!…

Τὸ ἴδιο -μου εἶπε καταλήγοντας ὁ Γέροντας- συμβαίνει καὶ μὲ τὶς ψυχὲς τῶν αἱρετικῶν. Ἂν εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι, οὔτε στὴ γέενα τῆς Κολάσεως πηγαίνουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὴν τρυφὴ τοῦ Παραδείσου…».

Ἀπὸ κήρυγμα ποὺ ἀπηύθυνε ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος πρὸς τὸ ἐκκλησίασμα ποὺ συμμετεῖχε στὴν εὐχαριστιακὴ Σύναξη τῆς Κυριακῆς 28 Μαΐου 2006 (Κυριακή του Τυφλοῦ).

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ» ΕΤΟΣ 7ο – ΤΕΥΧΟΣ 38 – ΙΟΥΝΙΟΣ 2006 –

http://salpismata.blogspot.com.eg/