Με την αχαριστία όμως και την αγνωμοσύνη προς τον Θεό επαναλαμβάνουμε το προπατορικό αμάρτημα. Δεχόμαστε τις δωρεές του Θεού, αλλά απορρίπτουμε το Θεό, που με την κοινωνία της αγάπης Του ζωοποιεί την ύπαρξή μας. Το κλείσιμο στον εαυτό μας, η φαρισαϊκή αυτάρκεια, η φαινομενικά δυναμική αυτοπεποίθηση, φέρουν τη σφραγίδα της απειλής του θανάτου. Διότι, «ἀγαθός ὢν ὁ Θεός καί δίκαιος, καί διά τῆς ἀγαθότητος πᾶν ἀγαθόν ἡμῖν χαρίζηται, ὃταν κατ᾽ εὐγνωμοσύνην ἒχωμεν, ὡς ἀπό δικαίου πόρου δῆθεν διά τῆς εὐχαριστίας. Ἀλλ᾽ ἐάν ἀγνώμονες φαινώμεθα, ἐκπίπτομεν τοῦ ἀγαθοῦ τῇ δικαιοκρισίᾳ τοῦ Θεοῦ» (Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός).
Σε κάθε Θεία Λειτουργία μαθαίνουμε να ευχαριστούμε το Θεό και να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους. Εδώ βρίσκεται η σωτηρία μας, που είναι η υπέρβαση του θανάτου. Έτσι δε μένουμε μόνο στη σωτηρία του σώματος, όπως οι εννέα λεπροί. Προχωράμε στην αποδοχή της σωτηρίας που είναι ο Χριστός, η αληθινή ευχαριστία του Θεού και του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου