Πλησίον δεν είναι μόνο ο τοπικά ή κοινωνικά πλησίον, ο συγγενής, ο ομοεθνής ή ο ομόθρησκος και ομόδοξος. Κατά τη χριστιανική διδασκαλία ο πλησίον δεν προσδιορίζεται με εξωτερικά στοιχεία, αλλά δημιουργείται με την αγάπη και υπηρετείται με την προσφορά και τη θυσία. Ο πλησίον δεν δίνεται, αλλά γίνεται. Πλησίον μπορεί να είναι ο κάθε άνθρωπος, ακόμη και ο εχθρός. Αλλά και εχθρός μπορεί να είναι κάθε άνθρωπος, ακόμη και ο τοπικά πλησίον μας.
Ο χριστιανός δεν αγαπά τον πλησίον του επειδή αισθάνεται ψυχολογικά ή κοινωνικά ως όμοιό του, αλλά επιδή είναι ενωμένος μαζί του με την κοινή ανθρώπινη φύση, που ανακεφαλαίωσε ο Χριστός μέσα στην Εκκλησία· επειδή είναι ομοούσιος με αυτόν. Οι άνθρωποι βρίσκουμε εν Χριστώ την πραγματική μας ενότητα και καλούμαστε να ζήσουμε ως ομοούσιοι: να βλέπουμε και να αγαπούμε τους άλλους ως τον ίδιο τον εαυτό μας. Αυτό βέβαια προσκρούει καίρια στον εγωισμό και τη φιλαυτία του αμαρτωλού ανθρώπου· γι᾽ αυτό και απαιτεί υπεράνθρωπη προσπάθεια. Εδώ όμως έγκειται και η πληρότητα της χριστιανικής ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου