Τὸ σπουργίτι κι ὁ οὐρανὸς

Ὑπῆρχε ἕνα σπουργιτάκι πού, ὅταν ἄκουγε τὴ βροντὴ τῆς θύελλας, ξάπλωνε στὴ γῆ καὶ σήκωνε τὰ μικροσκοπικὰ πόδια του πρὸς τὸν οὐρανό.

– Γιατί τὸ κάνεις αὐτό; τὸ ρώτησε μιὰ ἀλεποῦ.

Γιὰ νὰ προστατέψω τὴ γῆ, ποὺ ἔχει τόσα ζωντανὰ πλάσματα! ἀπάντησε τὸ σπουργιτάκι.

Σηκώνω τὰ πόδια μου γιὰ νὰ συγκρατήσω τὸν οὐρανό, σὲ περίπτωση ποὺ φανοῦμε ἄτυχοι καὶ ὁ οὐρανὸς πέσει πάνω μας.

– Τὰ καχεκτικὰ ποδαράκια σου νὰ συγκρατήσουν τὸν ἀπέραντο οὐρανό; μὲ ἀπορία καὶ εἰρωνεία ρώτησε ἡ ἀλεποῦ.

– Ὁ καθένας ἐδῶ κάτω στὴ γῆ ἔχει τὸ δικό του κομμάτι οὐρανοῦ νὰ συγκρατήσει, ἀπάντησε τὸ σπουργίτι.

http://salpismata.blogspot.com.eg/