ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Δ΄ ΛΟΥΚΑ

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη

Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ».

Κυριακή Δ΄ Λουκά ή του Σπορέως όπως αλλιώς ονομάζεται η Κυριακή αυτή. Και ονομάζεται έτσι από την παραβολή του Κυρίου, όπως μάς την διασώζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Ένας και μοναδικός είναι ο άφθαστος σπορέας του θείου λόγου. Ένας είναι ο ανυπέρβλητος διδάσκαλος των θείων αληθειών. Τέτοιων αληθειών που όμοιες μ’ αυτές ποτέ δεν άκουσε η ανθρωπότητα, ούτε πρόκειται να ακούσει μέχρι της συντελείας των αιώνων. Κι αυτός ο ένας και μοναδικός δεν είναι άλλος από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Αυτός ήλθε, «ἳνα μαρτυρήσῃ τῇ ἀληθείᾳ διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο», διαλαλεί ο ευαγγελιστής της αγάπης, ο Ιωάννης . Και κήρυττε με τόση σαφήνεια και δύναμη, με τόση πειστικότητα και χάρη, ώστε συγκινούσε βαθύτατα την ανθρώπινη καρδιά, φώτιζε το νου, ενέπνεε ευγενείς αποφάσεις. Όταν μιλούσε όλος ο κόσμος κρεμόταν από τα άγια χείλη Του, όπως ακριβώς η μέλισσα από τα αρωματικά μελιτοφόρα άνθη. Αυτός «ἐξῆλθε τοῦ σπεῖραι τόν σπόρον αὐτοῦ».

Η διδασκαλία του όμως δεν είχε εποχιακό χαρακτήρα. Δεν απέβλεπε μόνο στους ανθρώπους της εποχής του. Ο σκοπός της διδασκαλίας του ήταν πανανθρώπινος και οικουμενικός. Προοριζόταν να προσφερθεί σε όλους τους ανθρώπους όλων των αιώνων. Έπρεπε και πρέπει συνεχώς να κηρύττεται, μέχρι που θα υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη. Ο ίδιος προνόησε να αναδείξει, και δια μέσου των αιώνων αναδεικνύει, συνεχιστές του διδακτικού του έργου. Τους φωτίζει, τους ενισχύει, τους χαρίζει ευχέρεια λόγου, τους εμπνέει με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, τους στηρίζει με την δική του συμπαράσταση, ώστε να διαδίδουν σε όλους τους λαούς την διδασκαλία του, να σπείρουν τον λόγο της αληθείας στις καλοπροαίρετες καρδιές.

Και οι άμεσοι συνεχιστές του έργου του, οι άφθαστοι, μετά απ’ Αυτόν, διδάσκαλοι της οικουμένης ήταν οι Απόστολοι. Για τον σκοπό αυτό τους επέλεξε. Τους υποσχέθηκε ότι θα λάβουν την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ότι και Αυτός θα είναι μαζί τους «πάσας τάς ἡμέρας ἓως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», ότι θα αποκτήσουν δύναμη και σοφία, ώστε κανείς να μη μπορεί να αντιμιλήσει και αντισταθεί σ’ αυτούς· ότι θα είναι οι φορείς και σπορείς του λόγου του «ἐν τε Ἱερουσαλήμ καί ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καί Σαμαρείᾳ καί ἓως ἐσχάτου τῆς γῆς» . «Αὐτός, λέει ο Απόστολος Παύλος, ἒδωκε τούς μέν ἀποστόλους… τούς δέ ποιμένας και διδασκάλους» .

Και να, ότι οι Απόστολοι, θεόπνευστοι διδάσκαλοι, βγήκαν στα πέρατα της οικουμένης να διαδώσουν το λόγο του Χριστού, το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Ξεσηκώθηκαν εναντίον τους πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες, Ιουδαίοι και εθνικοί, λαοί και άτομα, για να εμποδίσουν και να σταματήσουν το θεάρεστο έργο τους. Μάταια όμως. Ο λόγος του Θεού, σαν ορμητικός χείμαρρος, ξεπερνούσε τα όποια εμπόδια και απλωνόταν πλούσια σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έκπληκτος ο Απόστολος Παύλος, μπροστά στο πρωτοφανές αυτό γεγονός της ταχύτατης διάδοσης του θείου λόγου έγραφε ότι το ευαγγέλιο «οὖ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ τῇ κτίσει τῇ ὑπό τόν οὐρανόν, οὗ ἐγενόμην ἐγώ Παῦλος διάκονος» .

Αλλά παράλληλα με τους Αποστόλους και πολλοί άλλοι φωτιζόμενοι και ενισχυόμενοι από τη χάρη του Χριστού κήρυτταν και μετέδιδαν ο καθένας στον κύκλο του τα θεία λόγια. Τέτοιοι διδάσκαλοι ήταν κατά κύριο λόγο οι ποιμένες της Εκκλησίας, οι αρχιερείς, οι ιερείς, οι διάκονοι, οι οποίοι σύμφωνα με την θεόπνευστη εντολή του Αποστόλου Παύλου πρέπει πάντοτε να είναι «διδακτικοί» .

Εκτός όμως απ’ αυτούς κήρυτταν τον Χριστό και πολλοί άλλοι· λόγιοι, όπως ο Απολλώς, επαγγελματίες, όπως ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα , έμποροι και εργάτες, οι οποίοι περνούσαν από διάφορα μέρη για τις υποθέσεις τους. Ακόμη και δούλοι, οι οποίοι θεωρούσαν καθήκον τους να σπείρουν τον λόγο του Θεού μεταξύ των συνδούλων τους, αλλά και προς τους κυρίους τους. Ανυπολόγιστο στράτευμα ανδρών και γυναικών αποτελούν όλοι αυτοί οι αφανείς εργάτες του Ευαγγελίου. Μερικοί διέθεταν και τα σπίτια τους για να γίνεται εκεί η μελέτη του λόγου του Θεού. Αυτές οι κατ’ οίκον ευλογημένες συγκεντρώσεις ήταν, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος οι «κατ’ οἶκον ἐκκλησίαι» . Όλοι αυτοί, οι οποίοι δεν είχαν κανένα αξίωμα στην Εκκλησία, αποτέλεσαν την ιερά πρωτοπορία των αφανών, αλλά πολυτίμων εργατών της διαδόσεως του Ευαγγελίου.

Και το λαμπρό παράδειγμά τους το μιμήθηκαν δια μέσου των αιώνων εκατομμύρια χριστιανών. Έγιναν οι διδάσκαλοι των αδελφών τους, οι οδηγοί των πλανωμένων, φως Χριστού για όσους βρισκόταν στο σκότος της άγνοιας. Και το ιεραποστολικό αυτό έργο, η διάδοση του προφορικού και γραπτού λόγου του Θεού συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επιστήμονες και σπουδαστές, επαγγελματίες και εργάτες, υπάλληλοι και συνταξιούχοι αποτελούν την ευλογημένη παράταξη των εργατών του Ευαγγελίου. Ελεημένοι οι ίδιοι από τον Κύριο, αισθάνονται ότι έχουν επιτακτικό καθήκον να χειραγωγήσουν και άλλους στο δρόμο του ελέους και της σωτηρίας, στην Εκκλησία και την χάρη των μυστηρίων.

Και αυτό είναι καθήκον όλων μας. Κατά κάποιο τρόπο και μέχρι ενός σημείου ο καθένας μας πρέπει να θυμάται εκείνο που είπε ο Απόστολος Παύλος· «οὐαί μοι ἐστιν, ἐάν μή εὐαγγελίζομαι» . Αλλοίμονο μας, εάν σταματήσουμε να προσφέρουμε την διδασκαλία του Ευαγγελίου. Η γνώση του θείου θελήματος είναι τάλαντο. Και οφείλουμε να το πολλαπλασιάσουμε, μεταδίδοντάς το στους άλλους. Έτσι, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, γινόμαστε κι εμείς σπορείς του λόγου του Θεού. Αμήν.