Στην ακολουθία του σαραντισμού της Εκκλησίας μας, προσφέρει η μητέρα το παιδί στον Θεό δια του Ιερέα και εκείνος μετά το «Νῦν ἀπολύεις...» και την απόλυση το επιστρέφει στους γονείς για να το μεγαλώσουν όπως ο Θεός θέλει. Δεν ξέρουμε αν οι γονείς έχουν αντιληφθεί όντως τη μεγάλη τους ευθύνη. Συχνά βλέπουμε τα παιδιά να θέλουν να αγωνιστούν πνευματικά, να θέλουν να ζήσουν όπως η Εκκλησία μας θέλει, πιθανόν να σκέπτονται τον μοναχισμό και την ιερωσύνη και να αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα εμπόδια από το σπίτι, ένα σφοδρό δαιμονικό πόλεμο από οικείους και συγγενείς επιλήσμονες της ευθύνης που ανέλαβαν. Έτσι επαληθεύεται το ευαγγελικό λόγιο «ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ» (Ματθ. ι´ 36), από τα χείλη του Ίδιου του Χριστού. Έτσι ο λόγος Του, οξύ δίστομο μαχαίρι, φθάνει μέχρι και στις πιο στενές ανθρώπινες σχέσεις όπως αυτή του γονιού και του τέκνου, των γονέων μεταξύ τους, των συγγενών μεταξύ τους κ.λπ.
Πολλοί έχουν δοκιμάσει τον πόλεμο που κυριολεκτικά «ξεσηκώνει» το όνομα και μόνο του Χριστού σε άλλους άνθρωπους, ακόμη και στον ίδιο τον άνθρωπο, προξενώντας πολλές φορές ταραχή στον παλαιό του εαυτό. Όμως, ας μάς εμπνέει πάντοτε ο λόγος του Χριστού, ότι ο μεν κόσμος κείται «ἐν τῷ πονηρῷ», αλλά να είμαστε θαρρετοί γιατί Εκείνος έχει νικήσει τον κόσμο και την πονηριά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου