Εἶπε ἕνας Γέροντας...
Βλέπω τὴν νεολαία σήμερα ποὺ κάνει τόσες ἀταξίες γιὰ νὰ ἀπολαύσει ἡδονές, ἐνῶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ θὰ ἀπολάμβανε Θεῖες ἡδονὲς σὲ μεγαλύτερο βαθμό. Θὰ ἔλεγε κανεὶς "μὰ καλά, μοῦ λὲς γιὰ τὸν Παράδεισο κ.λ.π., δὲν ξέρουμε ἂν εἶναι ἢ δὲν εἶναι".
Μά σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ μπορεῖ νὰ ζεῖ κανεὶς ἕνα μέρος τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου σὲ μεγάλο βαθμό. Ὄχι ἕνα λεπτό, δέκα λεπτά, δέκα ἡμέρες καὶ ἕνα χρόνο, μὰ συνέχεια ἀπὸ ἐδῶ νὰ ζεῖ μιὰ ἀγαλλίαση καὶ νὰ διερωτᾶται πολλὲς φορὲς ἂν ὑπάρχει κάτι καλύτερο στὸν Παράδεισο ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁποῖο ζεῖ ἐδῶ.
Σήμερα νομίζει ἢ νεολαία ὅτι ἀπολαμβάνει κάτι. Μοιάζει πολὺ μὲ τὰ παιδιὰ τῆς πείνας ποὺ βρίσκανε αὐτὰ ποῦ πετούσανε οἳ στρατιῶτες τῆς κατοχῆς καὶ τὰ γλείφανε καὶ νόμιζαν ὅτι ἀπολάμβαναν κάτι, ἐνῶ ἦταν σάπιο.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀθωνικὸν Γεροντικὸν΄
http://salpismata.blogspot.com.eg/

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου