Η ευχαριστία του ενός

Ο ένας όμως από αυτούς, όταν είδε πως γιατρεύτηκε, επέστρεψε δοξάζοντας το Θεό. Και αυτός που γύρισε ήταν αλλοεθνής, Σαμαρείτης. Ο Χριστός βραβεύει την πίστη του, που τον έσωσε. Ο Σαμαρείτης ευχαριστώντας και δοξάζοντας το Θεό βρίσκει την ανάσταση της υπάρξεώς του. Ο Χριστός θέλει αυτή τη σωτηρία να την αποδέχονται όλοι οι άνθρωποι. Όταν ο Κύριος ρωτά το Σαμαρείτη: «μα δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα που είναι;» δεν παραπονείται για την απουσία των εννέα. Υπογραμμίζει ότι η αχαριστία είναι «παρά φύσιν» και οδηγεί τον άνθρωπο στην αυτοκαταστροφή. Η αχαριστία παραμερίζει το Θεό και προβάλλει το θεοποιημένο «εγώ» του ανθρώπου.

Ο Κύριος δόξασε το Θεό Πατέρα Του, όταν υπάκουσε στο θέλημά Του και θυσίασε από αγάπη τον εαυτό Του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Το ίδιο ζητάει ο Χριστός από εμάς τους ανθρώπους. Να δοξάζουμε το Θεό προσφέροντας την αγάπη Του στους ανθρώπους και να μην κατακρατάμε μόνο για τον εαυτό μας. Η προσφορά αυτή γίνεται με την ευχαριστία και την ευγνωμοσύνη μας στο Θεό, με την ευχαριστιακή στάση της υπάρξεώς μας έναντι του Θεού, των αδελφών μας, του εαυτού μας. Άλλωστε όσα έχουμε είναι δωρεά του Θεού.