Έχουν την πίκρα!

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! 
Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός 
https://inpantanassis.blogspot.com/

Ἡ δύναμη τῆς συνήθειας

Ἡ δύναμη μιᾶς ριζωμένης στὴν ψυχὴ συνήθειας εἶναι ἴση μὲ τὴ δύναμη μιᾶς φυσικῆς ἰδιότητας. Ὁ μαθητὴς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὀφείλει νὰ ἀποκτήσει καλὲς συνήθειες καὶ νὰ ἀποφεύγει τὶς ἄτοπες. Νέε μου! Νὰ εἶσαι συνετὸς καὶ προνοητικός. Στὰ χρόνια τῆς νεότητάς σου φρόντισε μὲ ἐπιμέλεια νὰ ἀποκτήσεις καλὲς συνήθειες. Ἔτσι, στὴν ὥριμη καὶ στὴ γεροντική σου ἡλικία θὰ χαρεῖς τὸν πλοῦτο ποὺ σχεδὸν ἄκοπα ἀπέκτησες στὴ νεανική.
Μὴ θεωρήσεις ἀσήμαντη τὴν ἐκπλήρωση μιᾶς κακῆς ἐπιθυμίας σου, ὅσο μικρὴ κι ἂν φαίνεται αὐτή. Κάθε ἐπιθυμία, ὅταν ἐκπληρώνεται, βάζει τὴ σφραγίδα της στὴν ψυχή. Καὶ τὸ σφράγισμα αὐτὸ κάποτε εἶναι τόσο δυνατό, ποὺ γίνεται ἀρχὴ μιᾶς καταστροφικῆς συνήθειας.
Μήπως γνώριζε ὁ χαρτοπαίκτης, ὅταν ἄγγιζε τὰ χαρτιὰ γιὰ πρώτη φορά, πώς ἡ χαρτοπαιξία θὰ τοῦ γινόταν πάθος; Μήπως γνώριζε ὁ μέθυσος, ὅταν ἔπινε τὸ πρῶτο του ποτήρι, πώς ἔκανε τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτοκτονίας του; Ἤ μήπως δὲν εἶναι ἀργὴ αὐτοκτονία αὐτὴ ἡ θλιβερὴ συνήθεια, ποὺ καταστρέφει καὶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα;
Μιά ἀπρόσεκτη ματιὰ ὄχι σπάνια πληγώνει τὴν καρδιά. Ἀλλεπάλληλες ματιὲς τόσο βαθαίνουν τὴν πληγή, ὥστε αὐτὴ πολὺ δύσκολα ἐπουλώνεται μὲ πολυχρόνιες προσευχές, ἀσκήσεις καὶ δάκρυα.
Παιδαγωγοὶ καὶ δάσκαλοι! Μεταδῶστε στοὺς νέους καλὲς συνήθειες καὶ ἀποτρέψτε τους ἀπὸ κακές, ποὺ τοὺς ὁδηγοῦν σὲ μεγάλες συμφορές.
Οἱ κακὲς συνήθειες ἁλυσοδένουν τὸν ἄνθρωπο, τοῦ στεροῦν τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, τὸν κρατοῦν βίαια στὸν δύσοσμο βάλτο τῶν παθῶν.
Γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἀρκετὴ μία καὶ μόνο κακὴ συνήθεια, γιατί αὐτὴ ἀνοίγει συνεχῶς τὴ θύρα τῆς καρδιᾶς σ’ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα καὶ σ’ ὅλα τὰ πάθη.
Μάθε νὰ εἶσαι σεμνός. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ μιλάει ἐλεύθερα ἤ καὶ ν’ ἀγγίζει ἀκόμα τὸν πλησίον χωρὶς μεγάλη ἀνάγκη. Ἡ καλὴ συνήθεια τῆς σεμνῆς διαγωγῆς ἐξασφαλίζει εὔκολα τὴ μεγάλη ἀρετὴ τῆς ἁγνείας. Οἱ ἄλλοι, βλέποντας τὴ σεμνότητά σου, θὰ εἶναι μπροστά σου συνεσταλμένοι, εὐλαβικοί, θὰ ἔλεγα, ὅπως μπροστὰ στὴν εὐωδία τῆς ἁγιοσύνης.
Ἀπὸ τίποτ’ ἄλλο δὲν κινδυνεύει τόσο ἡ ἁγνεία ὅσο ἀπὸ τὴ συνήθεια τῆς παρρησίας, τῆς θρασύτητας, τῆς ἐλεύθερης συμπεριφορᾶς, ποὺ ἀθετεῖ τοὺς κανόνες τῆς μετριοφροσύνης.
Μάθε νὰ εἶσαι συγκρατημένος καὶ στὴ λήψη τροφῆς. Ἔτσι, τόσο τὸ σῶμα σου ὅσο καὶ ὁ νοῦς σου θὰ ἔχουν ὑγεία, δύναμη καὶ ζωντάνια -ἐφόδια ἀπαραίτητα καὶ στὸν ἀγώνα γιὰ τὴ σωτηρία καὶ στὶς διάφορες ἐγκόσμιες ἀσχολίες.
Ἡ λαιμαργία δὲν εἶναι παρὰ μία κακὴ συνήθεια. Εἶναι ἡ ἄκριτη καὶ ἄμετρη ἱκανοποίηση μιᾶς διεστραμμένης ἀπὸ τὴν ἀλόγιστη χρήση φυσικῆς ἐπιθυμίας.
Μάθε νὰ τρῶς ἁπλά. Οἱ ἁπλὲς τροφὲς γι’ αὐτὸν ποὺ τὶς συνήθισε εἶναι πιὸ γευστικὲς καὶ ὁπωσδήποτε πιὸ ὑγιεινὲς ἀπὸ τὶς ἐξεζητημένες.
Πόση εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία καὶ πόση ἡ ψυχικὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ συνήθισε στὴν ἁπλὴ τροφή, ὅσο μηδαμινὴ κι ἂν φαίνεται αὐτὴ ἡ συνήθειά του! Ἀλλὰ καὶ ὑλικὰ πόσο κερδίζει ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρκεῖται στὰ λιτὰ γεύματα! Ὄχι μόνο πολὺ λιγότερα χρήματα ξοδεύει γιὰ τὴ διατροφή του, ἀλλὰ καὶ πολὺ λιγότερο χρόνο χάνει καὶ πολὺ λιγότερες μέριμνες ἔχει. Ἄν, μάλιστα, εἶναι φτωχός, δὲν πιέζεται ἀπὸ τὴ φτώχεια του.
Εἶναι δύσκολο τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ πολυτελή γεύματα στὰ ἁπλά. Πολλοὶ ἀναγκάστηκαν ἀπὸ τὶς συνθῆκες νὰ τὸ κάνουν ἀπότομα καὶ ἄκαιρα. Ἔτσι, ὅμως, κλονίστηκε ἡ ὑγεία τόσο τοῦ σώματος ὅσο καὶ τῆς ψυχῆς τους. Αὐτὴ τὴ συμφορὰ θὰ τὴν εἶχαν ἀποφύγει, ἂν συνετὰ καὶ ἔγκαιρα εἶχαν ἐθιστεῖ στὴ λιτὴ διατροφή.
Ἐκεῖνος ἰδιαίτερα ποὺ ποθεῖ ν’ ἀφιερωθεῖ στὴ διακονία τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ λιτὴ διατροφὴ ὠφελεῖται πάρα πολύ. Γιατί μπορεῖ νὰ κατοικήσει σὲ μίαν ἀπόμακρη τοποθεσία, ἀποφεύγοντας τὶς συχνὲς ἐπαφὲς μὲ ἄλλους ἀνθρώπους καί, γενικότερα, τὰ αἴτια τῆς νοητικῆς διασπάσεως, καὶ νὰ ἀφοσιωθεῖ στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσευχή.
Ὅλοι οἱ ἅγιοι εἶχαν συνηθίσει νὰ τρῶνε καὶ μετρημένα καὶ ἁπλά. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν καθημερινή του τροφὴ δαπανοῦσε ἐλάχιστα χάλκινα νομίσματα.
Ἂς ἔρθω τώρα στὸ πάθος τῆς μέθης. Τί φοβερὸ πάθος! Εἰσχωρεῖ βαθιὰ στὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, μὲ τὴ συγκατάθεση τῆς ἐπιθυμίας, ἀποκτώντας ἀπὸ τὴ συνήθεια, ὅπως εἴπαμε, τὴ δύναμη φυσικῆς ἰδιότητας.
Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ φυλάγεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ μέθη ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὑπέρμετρη χρήση τοῦ κρασιοῦ, ποὺ φλογίζει τὴ σάρκα καὶ ξεσηκώνει τὶς αἰσχρὲς ἐπιθυμίες. «Νὰ μὴ μεθᾶτε μὲ κρασί, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀσωτία», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (1). Ἐπιτρέπεται ἡ χρήση τοῦ κρασιοῦ σὲ πολὺ μικρὴ ποσότητα. «Νὰ χρησιμοποιεῖς καὶ λίγο κρασί», συμβουλεύει ὁ ἴδιος ἀπόστολος τὸν Τιμόθεο, «γιὰ τὸ στομάχι σου καὶ γιὰ τὶς συχνές σου ἀσθένειες» (2). Ὅποιος, ὅμως, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβληθεῖ στὸν ἑαυτό του καὶ νὰ πίνει μὲ μέτρο, καλὰ θὰ κάνει νὰ ἀποφεύγει τελείως τὸ κρασί.
Ὁ ἀββὰς Ποιμὴν ὁ Μέγας εἶπε: «Δὲν χρειαζόμαστε τίποτ’ ἄλλο παρὰ νηφάλιο νοῦ» (3). Τὸ κρασί, ὡστόσο, ὅπως εἶναι γνωστό, ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν νοῦ τὴ νηφαλιότητά του, τὸν σκοτίζει καὶ τὸν ἐξασθενίζει. Ὅταν, λοιπόν, ὁ ἀγωνιστὴς βρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ κρασιοῦ, στὸν σκοτισμένο καὶ ἐξασθενημένο νοῦ του εἰσβάλλουν εὔκολα οἱ νοητοὶ ἐχθροί. Καὶ ὁ νοῦς, μὴν ἔχοντας τὴ διαύγεια καὶ τὴ δύναμη νὰ παλέψει μαζί τους, παρασύρεται, δεμένος ἀπὸ τὸ κρασί, στὸ βάραθρο τῆς ἁμαρτίας! 
Ἔτσι, μέσα σὲ μιά στιγμή, πᾶνε χαμένοι μακροχρόνιοι ἀγῶνες, καθὼς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα φεύγει μακριὰ ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλό. Νὰ γιατί ὁ ἀββὰς Ἠσαΐας ὁ ἀναχωρητὴς εἶπε ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὸ κρασί, ποτὲ δὲν θὰ ἀξιωθεῖ νὰ λάβει καί, ἂν λάβει, νὰ διατηρήσει πνευματικὰ χαρίσματα (4). Αὐτὰ τὰ χαρίσματα, γιὰ νὰ παραμείνουν στὸν ἄνθρωπο, ἀπαιτοῦν διαρκή καθαρότητα, πού εἶναι δυνατὴ μόνο μὲ τὴ διαρκή νηφαλιότητα.
Ἡ φιλαργυρία, ἡ ὀργή, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ἀναισχυντία εἶναι πάθη τῆς ψυχῆς, ποὺ σχηματίζονται ἀπὸ τὴ συγκατάβαση τῆς φθαρμένης μας φύσεως πρὸς τὶς κακὲς ροπές. Τὰ πάθη ἑδραιώνονται, αὐξάνονται καὶ ὑποδουλώνουν τὴν ψυχὴ μέσω τῆς συνήθειας.
Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία, ὅσο κι ἂν αὐτὴ θεωρεῖται φυσιολογικὴ γιὰ τὸν μεταπτωτικὸ ἄνθρωπο. Μακάριος εἶναι ὁ νέος ἐκεῖνος πού, μόλις ἡ ἐπιθυμία κάνει μέσα του τὴν πρώτη της ἐμφάνιση, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι δὲν πρέπει νὰ τῆς παραδοθεῖ καὶ θὰ τὴ χαλιναγωγήσει μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ φρόνηση. 
Ἡ ἐπιθυμία ποὺ χαλιναγωγεῖται στὰ ἀρχικά της στάδια, προβάλλει ἀπαιτήσεις ὅλο καὶ πιὸ ἀσθενεῖς, ὥσπου τελικὰ ὑποτάσσεται στὸν νοῦ, ἁλυσοδένεται ἀπ’ αὐτὸν καὶ κατευθύνεται σάν σκλάβα του. Ἀπεναντίας, ἡ ἐπιθυμία πού ἱκανοποιεῖται ἔστω καὶ μιά φορά, ἐντείνει καὶ αὐξάνει τὶς ἀπαιτήσεις της. Καὶ ὅταν ὁ λογικὸς νοῦς τῆς παραχωρεῖ τὴν ἐξουσία του πάνω στὸν ὅλο ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀφήνει νὰ ἱκανοποιεῖται συχνὰ καὶ μακροχρόνια, αὐτὴ τελικὰ καταντᾶ τύραννος καὶ ἀφανιστής τόσο τοῦ σώματος ὅσο καὶ τῆς ψυχῆς.
Ὅλα, γενικά, τὰ πάθη ἀναπτύσσονται στὴν ψυχή μας, ὅταν τοὺς δείχνουμε συγκατάβαση. Ἡ συγκατάβαση, ὅταν ἐπαναληφθεῖ πολλὲς φορές, δημιουργεῖ συνήθεια. Καὶ ἡ συνήθεια κάνει τὸ πάθος ἰσχυρὸ κυρίαρχό μας. Γι’ αὐτὸ ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος εἶπε: «Νὰ φοβᾶσαι τὶς κακὲς συνήθειες περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς» 5, δηλαδὴ τοὺς δαίμονες.
Ἄν, μόλις ἐμφανιστεῖ μέσα μας ἁμαρτωλὴ ἐπιθυμία, τὴν ἀρνηθοῦμε, στὴν ἑπόμενη ἐμφάνισή της θὰ εἶναι πιὸ ἀδύναμη, ὥσπου τελικὰ θὰ σβήσει. Ἄν, ὅμως, τὴν ἱκανοποιήσουμε, θὰ ἐπιστρέψει λίγο ἀργότερα μὲ μεγαλύτερη δύναμη. Καὶ ὅσο τὴν ἱκανοποιοῦμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη ἐξουσία ἀποκτᾶ πάνω στὴν προαίρεσή μας, αἰχμαλωτίζοντάς την σιγὰ-σιγά, ὥσπου τελικὰ γεννᾶ τὴ συνήθεια.
Τὰ ἁμαρτήματα ποὺ διαπράττουμε ἀπὸ συνήθεια, ὅσο βαριὰ κι ἂν εἶναι, μᾶς φαίνονται ἐλαφριά. Τὸ καινούργιο ἁμάρτημα τὸ φοβᾶται ἡ ψυχὴ καὶ δὲν ἀποφασίζει σύντομα νὰ τὸ διαπράξει.
Τὰ πάθη εἶναι συνήθειες κακές, οἱ ἀρετὲς εἶναι συνήθειες καλές. Ἐδῶ, βέβαια, ἐννοοῦμε τὰ πάθη καὶ τὶς ἀρετὲς ποὺ ἔγιναν συνήθειες στὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ διαγωγή του, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του. Γιατί ὑπάρχουν πάθη καὶ ἀρετὲς ποὺ ἀποτελοῦν ἔμφυτες ἰδιότητες τοῦ ἀνθρώπου, ἰδιότητες μὲ τὶς ὁποῖες αὐτὸς γεννιέται.
Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ εἶναι ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερο ἐλεύθερος ἀπὸ κακὲς συνήθειες, οἱ ὁποῖες τὸν ἐμποδίζουν νὰ πλησιάσει τὸν Χριστό. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πρέπει ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες νὰ ἀπομακρύνεται, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ ὅλες ὅσες ὁδηγοῦν ἄμεσα ἤ ἔμμεσα στὴν ἁμαρτία, ὅπως εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ἡ τρυφή, ἡ μαλθακότητα, ὁ περισπασμός.
Καμιὰ φορά μιά ἀσήμαντη συνήθεια μᾶς δένει τὰ πόδια καὶ μᾶς κρατᾶ στὴ γῆ, ἐνῶ θὰ μπορούσαμε νὰ ἤμασταν στὸν οὐρανό!
Νέε μου! Σοῦ ἐπαναλαμβάνω τὴ σωτήρια συμβουλή: Ὅσο βρίσκεσαι ἀκόμα μέσα στὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, φεῦγε μακριὰ ἀπὸ τὶς κακὲς συνήθειες σὰν ἀπὸ δεσμὰ καὶ φυλακή. Ἀπόκτησε καλὲς συνήθειες, μὲ τὶς ὁποῖες διατηρεῖται, ὑποστηρίζεται καὶ σφραγίζεται ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία.
Ἐσύ, πάλι, ποὺ σὲ ὥριμη ἡλικία ἀποφάσισες νὰ ὑπηρετήσεις τὸν Χριστὸ καί, δυστυχῶς, ἔχεις ἤδη ἀποκτήσει πολλὲς ἁμαρτωλὲς συνήθειες ἤ ἔχεις, ἔστω, ἐθιστεῖ στὴ μαλθακὴ ζωὴ καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ψυχή σου εἶναι ἐξασθενημένη, ἐσύ, λοιπόν, πρέπει μὲ ἀνδρεία νὰ μπεῖς στὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν συνηθειῶν σου. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ τὶς ἀποβάλεις.
Ἡ ἀποφασιστικὴ προαίρεση, ἐνισχυμένη ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ, μπορεῖ νὰ νικήσει καὶ τὶς πιὸ ἰσχυρὲς συνήθειες.
Στὴν ἀρχὴ ἡ συνήθεια ἀντιστέκεται σθεναρὰ σ’ ἐκεῖνον ποὺ θὰ θελήσει ν’ ἀποτινάξει τὸν ζυγό της, καὶ φαίνεται ἀνίκητη. Μὲ τὸν καιρό, ὅμως, ὅσο τὴν πολεμᾶς, κι ἂν δὲν ὑποτάσσεται, πάντως ἐξασθενίζει, ὥσπου τελικὰ νικιέται.
Ἂν στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου συμβεῖ καμιὰ φορά, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, νὰ νικηθεῖς, μὴν ταραχθεῖς καὶ μὴν ἀπελπιστεῖς. Ρίξου πάλι στὴ μάχη!
Ὁ σκληρὸς ἀγώνας τοῦ ἀνθρώπου ἐναντίον τῶν κακῶν του συνηθειῶν λογαριάζεται γιὰ μαρτύριο. Καὶ ὁ νικητὴς σ’ αὐτὸν τὸν ἀγώνα στεφανώνεται μὲ τὸ στεφάνι τῶν ὁμολογητῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ νόμου Του.
Ὁ πολυέλεος καὶ παντοδύναμος Κύριος μᾶς δέχεται ὅλους, ὅταν Τὸν πλησιάζουμε. Ἁπλώνει τὸ χέρι Του γιὰ νὰ μᾶς κρατήσει, ὅταν ἀπὸ ἀδυναμία κινδυνεύουμε νὰ πέσουμε. Γι’ αὐτό, κι ἂν ἀκόμα ἤσουν ὁλόκληρος μέσα στὶς κακὲς συνήθειες, κι ἂν ἀκόμα ἤσουν σφιχτὰ ἁλυσοδεμένος ἀπὸ τὰ πάθη, μὴν ἀπελπίζεσαι! Μπορεῖς ν’ ἀποκτήσεις τὴν ἐλευθερία σου!
Ξεκίνησε τὸν ἀόρατο πόλεμο, ἀγωνίσου γενναῖα χωρὶς διαλείμματα καὶ ὑπόμεινε μὲ ταπείνωση τὶς ἧττες σου. Μὲ τὶς ἧττες διαπιστώνουμε ἐμπειρικὰ πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση μᾶς φέρνει πιὸ κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ μᾶς κρατᾶ σταθερὰ κοντὰ σ’ Ἐκεῖνον, τὸν μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ νικήσει τὴν ἁμαρτία σ’ ὅσους εἰλικρινὰ ἐπιθυμοῦν νὰ τὴ δοῦν νικημένη μέσα τους. Ἀμήν.

1. Ἐφ. 5:18.
2. Α΄ ΤΙμ. 5:23.
3. Τὸ Γεροντικόν. Ἀββὰς Ποιμήν, ἀπόφθεγμα ρλε΄.
4. Πρβλ. ὅ.π.. ΙΣΤ΄, η΄.
5. Ὅ.π., ΝΗ΄, 12.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov
https://inpantanassis.blogspot.com/

Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;
Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση.Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.
Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια οχι τη μετάνοια του φόβου
αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:
- Έφταιξα
- Πόνεσα
- Πληγώθηκα
- Πλήγωσα
Η εξομολόγηση δεν είναι ποινή είναι ανάσταση της ψυχής. Όποιος θέλει να γίνει άγιος, πρέπει να μάθει να κλαίει μπροστά στον Θεό χωρίς δικαιολογίες.
Αγιοσύνη σημαίνει καθημερινή μικρή σταύρωση
Δεν γίνεσαι άγιος με μεγάλα λόγια.
Γίνεσαι άγιος:
- όταν σωπαίνεις αντί να απαντήσεις,
- όταν συγχωρείς ενώ πονάς,
- όταν δεν εκδικείσαι,
- όταν δεν προβάλλεις τον εαυτό σου,
- όταν αγαπάς χωρίς ανταπόδοση.
Η αγιότητα δεν φαίνεται στα μεγάλα φαίνεται στα μικρά που δεν βλέπει κανείς.
Μάθε να ζεις εκκλησιαστικά, όχι ιδεολογικά
Ο άγιος δεν είναι μοναχικός ήρωας είναι μέλος Σώματος.
Ζει:
- μέσα στη Θεία Λειτουργία,
- μέσα στη Θεία Κοινωνία,
- μέσα στη σχέση με πνευματικό,
- μέσα στην Εκκλησία, με υπομονή στους ανθρώπους της.
Όποιος θέλει να γίνει άγιος αλλά δεν αντέχει τους ανθρώπους, δεν έχει καταλάβει ακόμα τον Χριστό.
Άφησε τον Θεό να σε κάνει άγιο όχι τον εαυτό σου το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι προσωπικό κατόρθωμα.
Δεν γίνεσαι άγιος επειδή προσπαθείς πολύ.
Γίνεσαι άγιος επειδή αφήνεσαι πολύ.
Όταν λες κάθε μέρα: «Κύριε, κάνε Εσύ ό,τι εγώ δεν μπορώ».
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, μην το διαφημίσεις.
Ζήσε το σιωπηλά.
- Με πτώσεις.
- Με αγώνα.
- Με δάκρυα.
- Με Θεία Κοινωνία.
- Με ταπείνωση.
Και ένα να θυμάσαι:
Ο Θεός δεν ζητά να Του μοιάσεις. Ζητά να Του ανήκεις και αν Του ανήκεις, Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο.

   Αρχμ Χριστοδουλος
https://proskynitis.blogspot.com/

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος;

Γιατί ὀνομάζεται ὁ διάβολος ὄχι μόνο ἐχθρός ἀλλά καί ἀντίπαλος; Ἐχθρός ὀνομάζεται γιατί μισεῖ τόν ἄνθρωπο, μισεῖ τό καλό, θέλει το κακό. Ἀντικείμενος ὀνομάζεται ἐπειδή ἐπιχειρεῖ νά ἐμποδίσει καθετί καλό. 
 Θέλει κανείς να προσευχηθεῖ; Ἐκεῖνος ἀντιστέκεται ἐμποδίζοντας μέ κακούς λογισμούς, μέ αἰχμαλωσία τοῦ νοῦ, μέ «ἀκηδία». 
 Θέλει κανείς νά κάνει ἐλεημοσύνη; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τή φιλαργυρία, μέ τήν τσιγγουνιά. 
 Θέλει κανείς νά ἀγρυπνήσει; Ἐκεῖνος ἐμποδίζει μέ τήν ὀκνηρία καί τή ραθυμία. 
Καί ἔτσι μᾶς ἐναντιώνεται σε καθετί, σε κάθε καλό μέ τό ὁποῖο καταπιανόμαστε. Γι' αὐτό ὀνομάζεται ὄχι μόνο ἐχθρός, ἀλλά καί ἀντίπαλος. Μέ τήν ταπεινοφροσύνη λοιπόν κάθε μισάνθρωπη καί ἐχθρική ενέργεια τοῦ διαβόλου ἐξουδετερώνεται.

Ἀββᾶς Δωρόθεος
( Ἔργα Ἀσκητικά,Β' διδασκαλία σελ. 125Ἐκδόσεις Ἑτοιμασία Ἱερὰ μονὴ Τιμίου Προδρόμου Καρέας 2014).
https://proskynitis.blogspot.com/

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: ο μεγάλος δογματικός θεολόγος της Εκκλησίας

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ,  Θεολόγου - Καθηγητού
Οι αλεξανδρινοί Πατέρες έβαλαν και εκείνοι τη δική τους σφραγίδα στην ανάπτυξη της Θεολογίας της Εκκλησίας μας. Με κέντρο ανάπτυξης των θεολογικών σπουδών την περίφημη Κατηχητική Σχολή, η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας ανέδειξε μεγάλες μορφές. Μια από αυτές είναι και ο άγιος Κύριλλος αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, ο κορυφαίος δογματικός θεολόγος και υπερασπιστής της Ορθοδοξίας. Αλλά και ένας από τους πλέον συκοφαντημένους Πατέρες και αγίους της Εκκλησίας μας.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια περί το 378 από εύπορους γονείς και ήταν ανεψιός του πατριάρχη Θεοφίλου. Οι γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σοβαρή μόρφωση. Σπούδασε γραμματική, ρητορική και φιλοσοφία στις ονομαστές εθνικές σχολές της Αλεξάνδρειας και τέλος σπούδασε θεολογία και βιβλικές σπουδές στην ονομαστή Κατηχητική Σχολή. Περί το 400 χειροτονήθηκε από το θείο του Θεόφιλο αναγνώστης και στη συνέχεια διάκονος και πρεσβύτερος, ο οποίος έδειξε νωρίς τα χαρίσματά του και την βαθιά προσήλωσή του στην ορθόδοξη παράδοση. 
Το 403 συνόδευσε το Θεόφιλο προκειμένου να συμμετάσχει στην λεγομένη παρά την Δρυν Σύνοδο, η οποία καθαίρεσε τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο. Ήταν η πρώτη ατυχής συγκυρία της ζωής του. Μετά την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια ένοιωσε την ανάγκη για να αναπτύξει περαιτέρω την πνευματική του ανάπτυξη και τον καταρτισμό του. Γι’ αυτό κατέφυγε στα ονομαστά μοναστήρια της Αιγύπτου, όπου υπήρχαν άγιοι ασκητές, για να πάρει από αυτούς τα πνευματικά εφόδια, τα οποία θα του ήταν απαραίτητα για την κατοπινή εκκλησιαστική του διακονία. Ο θείος του Θεόφιλος τον έστειλε στις Μονές της Νιτρίας, για να εντρυφήσει στην ευσέβεια. Έμεινε πέντε χρόνια στην Μονή του Αγίου Μακαρίου, μελετώντας την Αγία Γραφή υπό την καθοδήγηση του αγίου Σεραπίωνος.
Στις 15 Οκτωβρίου του 412 στην Αλεξάνδρεια για να παραστεί στην κηδεία του Θεόφιλου και να διεκδικήσει τον επισκοπικό θρόνο. Αν και η αριστοκρατία της Αλεξάνδρειας προωθούσε για τον επισκοπικό θρόνο τον Τιμόθεο, όπως και η πολιτική διοίκηση της πόλεως, εν τούτοις εξελέγη ο Κύριλλος, ο οποίος ενθρονίστηκε στις 17 Οκτωβρίου του 412 και ποίμανε την Εκκλησία της Αλεξανδρείας για 32 χρόνια.
Η επισκοπική του διακονία δεν υπήρξε ειρηνική, διότι η μεγάλη πόλη των αλεξανδρινών ταρασσόταν από συχνές επαναστάσεις και η τοπική Εκκλησία σπαράσσονταν από αιρέσεις και σχίσματα. Στη μεγαλούπολη και πολυεθνική Αλεξάνδρεια είχαν βρει καταφύγιο υπολείμματα αρχαίων αιρετικών και σχισματικών ομάδων, όπως των αρειανών, των μαρκιωνιτών, των οπαδών του Παύλου Σαμοσατέως, των νοβατιανών, κ.α. οι οποίοι δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στους Ορθοδόξους. Ο άγιος Κύριλλος ανέπτυξε μια αξιοθαύμαστη αντιαιρετική ποιμαντική, ώστε εξουδετέρωσε στην ουσία τις αιρετικές ομάδες, με αποτέλεσμα να βρεθεί στο στόχαστρο των αιρεσιαρχών.
Προβλήματα δημιουργούσαν επίσης και οι εναπομείναντες φανατικοί ειδωλολάτρες του θνήσκοντος εθνισμού. Οι ιερείς των ειδώλων, οι μάντεις και όλα τα παράσιτα της αρχαίας θρησκείας, βλέποντας τα συμφέροντά τους να θίγονται σοβαρά από την ερήμωση των ναών και των μαντείων, καλλιεργούσαν στις αμαθείς και φανατισμένες μάζες των εθνικών μίσος και εκδίκηση κατά της Εκκλησίας και των Χριστιανών και ιδιαιτέρως κατά του επισκόπου Κυρίλλου.     
Τέλος η πολυπληθής ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας, συνεχίζοντας την αρχαία έχθρα προς τους Χριστιανούς, κρυβόταν συχνά πίσω από ραδιουργίες, εξωθώντας τους φανατισμένους ειδωλολάτρες κατά των Χριστιανών, καθώς και την πολιτική διοίκηση της πόλεως, η οποία συντάσσονταν με τους εχθρούς της Εκκλησίας.
Ο άγιος Κύριλλος προσπαθούσε να είναι ειρηνοποιός ανάμεσα στις αντίπαλες παρατάξεις, που όμως δεν το κατόρθωνε πάντα. Μια από τις ατυχέστερες στιγμές της ποιμαντορίας του αγίου Κυρίλλου υπήρξε η δολοφονία της αλεξανδρινής φιλοσόφου Υπατία το 416, στον οποίο αποδίδουν κάποιοι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι ευθύνες. Αφορμή υπήρξε η ενεργοποίηση κάποιου νόμου για τη δήμευση των ιουδαϊκών συναγωγών, διότι ο ιουδαϊκός όχλος  είχε βιαιοπραγήσει κατά των Χριστιανών. Κάποιοι Ιουδαίοι προσεταιρίστηκαν τον δύστροπο Έπαρχο Ορέστη, τον οποίο έστρεψαν κατά του Κυρίλλου. Σε μια διαδήλωση άνθρωποι του Ορέστη σκότωσαν κάποιον μοναχό Αμμώνιο, με αποτέλεσμα οι Χριστιανοί να εξαγριωθούν και να κινηθούν κατά του Επάρχου. Οι Ιουδαίοι βρήκαν αφορμή και κινήθηκαν κατά των Χριστιανών, έχοντας μαζί τους πλήθος ειδωλολατρών της πόλεως, οι οποίοι, όπως είπαμε, μισούσαν τους Χριστιανούς. Σε αυτή την άγρια συμπλοκή, άγνωστο πως και από ποιους, συνελήφθη η Υπατία, η οποία δολοφονήθηκε οικτρά. Αλλά οι μόνοι που δεν είχαν λόγο να δολοφονήσουν τη φιλόσοφο ήταν οι Χριστιανοί, διότι, εκτός από το ότι είχε μαθητές διακεκριμένους Χριστιανούς της πόλεως, όπως τον Συνέσιο επίσκοπο Πτολεμαΐδας, βρισκόταν στο στάδιο της κατηχήσεώς της και το επόμενο Πάσχα επρόκειτο να βαπτισθεί χριστιανή! Οι μόνοι που είχαν λόγο να τη δολοφονήσουν ήταν οι ειδωλολάτρες, που τη θεωρούσαν αποστάτη και οι υποκινητές της στάσεως Ιουδαίοι. Επίσης είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως ο Κύριλλος δε φέρει ευθύνη για τη δολοφονία, διότι έλειπε από την πόλη.
Ο άγιος Κύριλλος υπήρξε ένας από τους κορυφαίους δογματικούς θεολόγους της εποχής του, ο οποίος κατανόησε και διατύπωσε το χριστολογικό δόγμα με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια. Πρωτοστάτησε στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε τον αιρετικό Νεστόριο, ο οποίος αρνούνταν τη θεία φύση του Χριστού. Στα βαθυστόχαστα θεολογικά του συγγράμματα εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας στην αληθινή σάρκωση του Θεού Λόγου και την τέλεια ένωση της θείας και ανθρωπίνης φύσεως στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Επίσης ο άγιος Κύριλλος είναι ο κατ’ εξοχήν θεολόγος της Θεοτόκου.
Κοιμήθηκε στις 27 Ιουνίου του 444. Τιμάται ως άγιος και οικουμενικός διδάσκαλος από την Εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Ιουνίου και στις 18 Ιανουαρίου, μαζί με τον Μ. Αθανάσιο.  

https://www.nyxthimeron.com/

Κλειστές πόρτες

Πρωτοπρεσβύτερου π. Θωμᾶ Βαμβίνη 
Δύο χαρακτηριστικές προτάσεις, μία ἀπό τό Εὐγγέλιο τοῦ Ἰωάννου καί μία ἀπό τήν Ἀποκάλυψη, εἶναι ἡ ἀφορμή ὅσων θά διατυπωθοῦν στήν συνέχεια. 
Ἡ πρώτη ἀναφέρεται σέ δύο ἐπισκέψεις τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ, πρῶτα στούς δέκα μαθητές Του (ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς), καί κατόπιν στούς ἕνδεκα (παρόντος τοῦ Θωμᾶ). Ἱστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «τῇ μιᾷ σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν»(20,19). Καί στήν συνέχεια, ἀφοῦ περιγράφει τήν δυσκολία τοῦ Θωμᾶ νά πιστέψη τήν πληροφορία τῶν συμμαθητῶν του, ὅτι «Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον», γράφει ὁ Εὐαγγελιστής: «Καὶ μεθ' ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ' αὐτῶν. Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν»(20,26). Καί στίς δύο περιπτώσεις οἱ μαθητές ἦταν κλεισμένοι σέ κάποιο σπίτι μέ τίς πόρτες καί τά παράθυρα κλειστά, γιά νά μήν τούς βλέπη κανείς, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων». Καί στίς δύο περιπτώσεις ὁ Χριστός ἐπισκέπτεται τούς φοβισμένους μαθητές ξαφνικά, εἰσερχόμενος στόν χῶρο τους μέ τό ἀναστημένο πραγματικό σῶμα Του, πού διατηροῦσε ἐπάνω του τίς πληγές τῶν καρφιῶν «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων». Καί τό πρῶτο πού τούς λέει εἶναι τό «Εἰρήνη ὑμῖν». Ἀνατρέπει τόν φόβο τους μέ τήν μετάδοση τῆς δικῆς Του εἰρήνης, τῆς ὑπερέχουσας «πάντα νοῦν», ὥστε νά φρουρήση στίς καρδιές τους τά ὀρθά νοήματα τῶν λόγων Του.
Ἡ δεύτερη πρόταση παρουσιάζει τόν Χριστό νά χτυπᾶ κλειστή πόρτα καί νά περιμένη ἀπό αὐτούς πού εἶναι κλεισμένοι μέσα νά τοῦ τήν ἀνοίξουν. Δέν εἰσέρχεται «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», δέν ἐπισκέπτεται ξαφνικά καί ἀπρόσκλητος τούς ἐνοίκους. Διαβάζουμε στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου: «ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ»(3,20).
Στήν μιά περίπτωση «ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», στήν ἄλλη περίπτωση κρούει τήν θύρα καί περιμένει νά τήν ἀνοίξουν. Πάντως, καί στίς δύο περιπτώσεις ἔχουμε ἀνθρώπους πίσω ἀπό κλειστές πόρτες, πού ὁ Χριστός ἐπιθυμεῖ νά συναντηθῆ μαζί τους. Στήν πρώτη περίπτωση οἱ κλειστές πόρτες εἶναι ἕνα γεγονός. Οἱ μαθητές κρύβονταν ἀπό τούς Ἰουδαίους. Στήν δεύτερη περίπτωση εἶναι ἕνας λόγος τοῦ Χριστοῦ, πού περιγράφει τήν κατάσταση τοῦ λαοῦ μιᾶς συγκεκριμένης Ἐκκλησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μιᾶς Ἐκκλησίας τῆς Ἀποκαλύψεως, τῆς Λαοδικείας, στήν ὁποία μέσω τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου στέλνει ἐπιστολή πρός τόν Ἄγγελό της, δηλαδή τόν Ἐπίσκοπό της. Στήν περίπτωση αὐτή οἱ κλειστές πόρτες εἶναι ὅλα τά ἐμπόδια πού βάζουν οἱ Λαοδικεῖς στήν ἁπλή καί εἰλικρινῆ σχέση τους μέ τόν Θεό. Τόν κρατοῦν ἔξω ἀπό τήν ζωή τους.
Παρεκβατικά νά σημειώσουμε ὅτι πολλοί ἄνθρωποι ζοῦν πίσω ἀπό κλειστές πόρτες, ἀπομονωμένοι ἀπό τήν κοινωνία. Συνήθως ὡς τέτοιους ἀντιλαμβανόμαστε αὐτούς πού ἔχουν κάποια ψυχική ἀσθένεια, καί δέν ἔχουν κάποιον ἄνθρωπο νά φροντίση γι’ αὐτούς ἤ νά μεριμνήση γιά τήν φιλοξενία τους σέ κάποιο εἰδικό ἵδρυμα. Αὐτοί, ὅμως, δέν εἶναι πολλοί. Ἀναφερόμαστε σ’ αὐτούς πού κρατοῦν τήν ζωή τους πίσω ἀπό «κλειστές πόρτες», ἐνῶ μπορεῖ νά κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, μέ κοινωνικές ἐπαφές σέ πολυσύχναστους δρόμους, δραστήριοι στό ἐπάγγελμά τους, στίς ἐπιχειρήσεις τους, καί μέ δραστηριότητες μή ἐπαγγελματικές, πού ἀφήνουν, ὅπως λέγεται, κοινωνικό ἀποτύπωμα. Ὅμως ὅλα αὐτά, ἐπαγγελματικά καί κοινωνικά ἔργα, μπορεῖ νά εἶναι ὁ φραγμός, οἱ «κλειστές πόρτες», πού ἀφ’ ἑνός μέν κρύβουν ἀπό τά μάτια τῶν πολλῶν ἀλλότριους σκοπούς, σκοτεινούς καί ἰδιοτελεῖς, ἀφ’ ἑτέρου δέ κρατοῦν τήν ζωή τους κλειστή ἀπέναντι στόν Θεό, μακριά ἀπό τό Φῶς Του, «ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα».
Πίσω ἀπό «κλειστές πόρτες» εἶναι ὅλοι οἱ ὑποκείμενοι στήν πονηρία τῆς ὑποκρισίας, πού θέλουν νά δείχνουν ἄλλοι ἀπό αὐτό πού πραγματικά εἶναι. Αὐτή ἡ πονηρία εἶναι δύσκολο καί διεισδυτικότατο πάθος. Προσβάλλει τήν κοινωνία, ὑπηρέτες τῆς πολιτείας καί μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό εἶναι ὑψηλό καί θαυμαστό κατόρθωμα νά ἔχη κανείς διάφανο βίο κι’ ὅλη του ἡ ζωή νά χαρακτηρίζεται ἀπό ἁπλότητα, ἀνοιχτοσύνη, ἀγαθότητα, ἀλλά καί δυναμικότητα, μέ φιλότιμο καί ἀνιδιοτέλεια. Εἶναι σαφές ἀπό τά προηγούμενα ὅτι οἱ «κλειστές πόρτες», στίς ὁποῖες ἀναφερόμαστε δέν εἶναι ἀπό ξύλο ἤ κάποιο ἄλλο ὑλικό. Γιά τόν προσδιορισμό τῆς ποιότητάς τους θά μᾶς βοηθήσουν τά ἁγιογραφικά χωρία μέ τά ὁποῖα ξεκινήσαμε. Θά μᾶς βοηθήσουν οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί οἱ Λαοδικεῖς.
Ὁ Χριστός ἐπισκέφθηκε τούς Μαθητές Του «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν» ἐπειδή ἐπιθυμοῦσαν τήν ἔλευσή Του. Εἶχαν ἀκούσει τό λόγο τοῦ Χριστοῦ. Ἤξεραν τήν διδασκαλία Του. Κι ὄχι ἁπλῶς τήν ἤξεραν, ἀλλά τήν ἀγάπησαν. Ἦταν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταλάβει ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς, καί ὅτι ὅλο τό νόημα τῆς ζωῆς εἶναι στόν Χριστό. Κάποτε, ὅταν κάποιοι ἔφυγαν ἀπό κοντά Του, γιατί θεωροῦσαν σκληρό τόν λόγο Του, ὁ Χριστός στράφηκε στούς Δώδεκα Μαθητές καί τούς εἶπε: «μή καί ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;». Τότε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τοῦ εἶπε: «Ποῦ νά πᾶμε, Κύριε, ἐσύ ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις». Δηλαδή, τόν λόγο Του τόν αἰσθάνονταν ὡς αἰώνια ζωή. Ὄχι θεωρητικά καί φανταστικά, ἀλλά ὡς πραγματική ζωή μέ τήν ὁποία ζοῦσε ἡ ψυχή τους. Ὁπότε, εἶχαν ἀγάπη στόν λόγο Του καί ἀγάπη στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί ἤξεραν ποιά εἶναι τά οὐσιώδη τῆς ζωῆς. Ἤξεραν τό ἀληθινό νόημα τῆς ζωῆς καί ἐπιθυμοῦσαν νά τό πραγματοποιήσουν ἐν Χριστῷ, μέ τή βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, μέ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ μέσα τους.
Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἀρνήθηκε τόν Χριστό τρεῖς φορές, ἀλλά δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τό κύκλο τῶν Μαθητῶν, γιατί γνώριζε τόν Χριστό, τό ἔλεος καί τήν φιλανθρωπία Του. Καί ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, παρόλο πού ἀπαιτοῦσε νά δῆ καί νά ψηλαφήση τίς πληγές προκειμένου νά πειστῆ γιά τήν Ἀνάσταση, εἶχε τήν ἐπιθυμία νά συναντήση τόν Χριστό καί ὁ Χριστός ἱκανοποίησε τήν ἐπιθυμία του. Στούς Μαθητές, πού ἦταν ἕτοιμοι νά δεχθοῦν τήν ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός δέν ἦταν ἀναγκαῖο νά «κρούση θύρα». Οἱ Λαοδικεῖς, ὅμως, δέν ἦταν ἕτοιμοι. Γι’ αὐτό σ’ αὐτούς ὁ Χριστός λέει: «Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω». Χτυπάω τήν πόρτα γιά νά μ' ἀνοίξουν. Γιατί ὁ Χριστός δέν μπαίνει στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων, χωρίς οἱ ἄνθρωποι νά Τόν θέλουν. Θέλει ἐμεῖς μέ τήν ἐλευθερία μας νά ἀποδεχτοῦμε τήν παρουσία Του.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Λαοδικείας προεικονίζει τόν σημερινό «χλιαρό» χριστιανικό κόσμο. Ἦταν μιά πόλη πού εἶχε μεγάλη ἀνάπτυξη. Εἶχε πολύ πλοῦτο καί ὑπερηφάνεια. Στηριζόταν στά πλούτη της καί αὐτά θεωροῦσε ὅτι ἦταν ἀρκετά γιά νά ἔχη δόξα καί τιμή καί νά ζήση μέ ἄνεση. Στήν ἐπιστολή πού στέλνει ὁ Χριστὀς στόν Ἐπίσκοπο τῶν Λαοδικέων τοῦ ἐπισημαίνει: «λέγεις ὅτι πλούσιός εἰμι καὶ πεπλούτηκα καὶ οὐδενὸς χρείαν ἔχω, - καὶ οὐκ οἶδας ὅτι σὺ εἶ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός»(3,17). Ἡ Λαοδίκεια «λόγω τῆς εὐφορίας τῆς περιοχῆς, τῆς παραγωγῆς μαύρου μαλλιοῦ καί τῆς κατασκευῆς χαλιῶν καί ὑφασμάτων, [ὡς] εὐημεροῦσα πόλη ἔγινε τραπεζιτικό κέντρο. Στήν πόλη λειτουργοῦσε ἰατρική σχολή, ὀφθαλμολογικό τμῆμα τουλάχιστον· ἔτσι προῆλθε ἡ “φρυγική πούδρα” πού χρησιμοποιόταν ὡς κολλύριον» (Σ. Ἀγουρίδη, Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη, σ.154). Ὁ Χριστός τούς συμβουλεύει, ἀντί νά καυχῶνται γιά τόν πλοῦτο τους, τά χρήματα, τά ὑφάσματα καί τά κολλύριά τους, νά ἀγοράσουν ἀπό Ἐκεῖνον «χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς» γιά νά πλουτήσουν, «καὶ ἱμάτια λευκὰ» γιά νά περιβάλουν τήν αἰσχύνη τῆς γυμνότητός τους καὶ κολλύριο γιά νά ἀλείψουν τά μάτια τους, ὥστε νά βλέπουν (πρβλ. 3,18).
«Χρυσίον πεπυρωμένον», κατά τούς ἑρμηνευτές Ἀρέθα καί Ἀνδρέα, Ἐπισκόπων Καισαρείας, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ἡ διδασκαλία Του. «Ἱμάτια λευκά», εἶναι ἡ στολή τῶν ἀρετῶν, ἡ ὁποία λαμπρύνει τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων. Καί κολλύριο πού ἀνοίγει τά μάτια γιά νά βλέπουμε, εἶναι «ἡ διά τῆς μετανοίας πρόοδος», πού ἑλκύει τήν φωτιστική χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. (πρβλ. Γ. Β. Μαυρομάτη, Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου μέ πατερική ἀνάλυση, σ.138).
Ὁ Χριστός «κρούει τήν θύρα» στούς ἀνέτοιμους, γιά νά ἐνεργοποιήση τό φιλότιμό τους, νά τούς βάλη σέ δημιουργική ἀνησυχία, νά ἀκούσουν τόν λόγο Του, νά ντυθοῦν τήν στολή τῶν ἀρετῶν, νά θεραπεύσουν μέ τήν μετάνοια τούς νοερούς ὀφθαλμούς τους. Ἐνῶ, σέ ὅποιον ἐπιθυμεῖ τήν παρουσία Του καί ἑτοιμάζει γι’ αὐτήν τόν ἑαυτό του, κανένας φραγμός δέν Τόν ἐμποδίζει νά τόν ἐπισκεφθῆ, ὅπου καί ἄν εἶναι, ἀκόμη καί «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
https://www.nyxthimeron.com/

Ο ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

«Ο άγιος Κύριλλος γεννήθηκε στο Θεοδόσιο, περιοχή κοντά στην Αλεξάνδρεια, περί το 378, μέσα σε εκκλησιαστικό περιβάλλον. Η μητέρα του υπήρξε αδελφή του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου, οπότε του δόθηκαν ευκαιρίες για καλή και σπουδαία μόρφωση, αλλά και για εκκλησιαστική διακονία ου τυχούσα. Από πολύ νωρίς σχετίστηκε με την πλούσια μοναστική παράδοση της Αιγύπτου, δείγμα της βαθιάς δίψας του για την πνευματική κατά Χριστόν ζωή, ενώ ισχυρή επίδραση δέχτηκε ιδίως από τον μεγάλο διδάσκαλο και άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη. Έγινε από τον θείο του αναγνώστης, δηλαδή ερμηνευτής των Γραφών για τον λαό, κι έπειτα διάκονος και πρεσβύτερος. Όταν κοιμήθηκε ο θείος του Θεόφιλος (412), εκλέχτηκε και ενθρονίστηκε στη θέση του ο νεαρός τότε άγιος Κύριλλος.
Ο θρόνος της Αλεξάνδρειας ήταν την εποχή εκείνη για πολλούς λόγους ο ισχυρότερος εκκλησιαστικός θρόνος, ενώ ο άγιος Κύριλλος ξεκίνησε τη διακονία του αυτή έχοντας ως όραμα την όσο το δυνατόν εξάλειψη από την περιοχή του των όποιων σχισματικών και αιρετικών παραφυάδων, ιδίως δε των Αρειανοφρόνων. Αντιμετώπισε τους πολλούς, (πλειοψηφούντες), εθνικούς-ειδωλολάτρες της περιοχής, αλλά και τους επίσης πολλούς Εβραίους με το κατεξοχήν όπλο που διαθέτει η Εκκλησία, τον λόγο του Ευαγγελίου, αλλά και με «τεχνάσματα» που κατά καιρούς χρησιμοποιεί η Εκκλησία, όπως για παράδειγμα τη μεταφορά λειψάνων αγίων θαυματουργών, ώστε να στρέψει τον λαό εκεί που πράγματι παρέχεται η ιαματική χάρη του Θεού και όχι οι δαιμονικές ενέργειες (ναός της Ίσιδας medica). Ο άγιος κατηγορήθηκε άδικα για τον θάνατο της φιλοσόφου Υπατίας, κάτι που διαιωνίζεται μέχρι σήμερα από τους αρνητές της πίστεως, διότι ο ίδιος δεν είχε καμία συμμετοχή σ’ αυτό. Όντως εκείνη φονεύτηκε από θερμόαιμους «χριστιανούς», οι οποίοι στράφηκαν εναντίον της θεωρώντας ότι αυτή επηρεάζει αρνητικά τον έπαρχο Ορέστη που περιφρονούσε τον αρχιεπίσκοπο και τους χριστιανούς.
Ο άγιος ήταν εκείνος που φωτίστηκε ιδιαιτέρως από το Πνεύμα του Θεού προκειμένου να αντιμετωπίσει τη χριστολογική αίρεση του Νεστοριανισμού. Η αίρεση αυτή, παρακολουθώντας κατά πόδας τον Αρειανισμό, ξεκίνησε από τον αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο, ο οποίος αρνείτο ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώθηκε, εξ άκρας συλλήψεως,  στη γαστέρα της Παναγίας ως άνθρωπος, συνεπώς κατήγγελλε ως βλάσφημους εκείνους που τη χαρακτήριζαν «Θεοτόκο». Ο άγιος Κύριλλος, στοιχώντας στην Παράδοση της Εκκλησίας, μάλιστα του αγίου Αθανασίου και των Καππαδοκών Πατέρων, κατέδειξε ότι η μη αποδοχή της πίστεως της Εκκλησίας περί της Παναγίας ως Θεοτόκου αποτελεί άρνηση και του Ιδίου του Χριστού ως Θεού και ανθρώπου «εξ άκρας συλλήψεώς» Του, οπότε διακυβεύεται έτσι η σωτηρία του ανθρώπου. Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος που συγκλήθηκε στην Έφεσο το 431 επικύρωσε τη θεολογία του αγίου, γι’ αυτό και δικαίως χαρακτηρίστηκε ο Κύριλλος ως Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας και ως ο θεολόγος της χριστολογίας. Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 9 ή στις 27 Ιουνίου του 444 και η μνήμη του τιμάται στις 9 Ιουνίου και στις 18 Ιανουαρίου (με τη μνήμη του Μεγάλου Αθανασίου)» (Σύνοψη του βίου του από το έργο:  Πατρολογία Γ΄ (Στυλ. Παπαδοπούλου, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών).
Είναι εύλογο ότι ο άγιος υμνογράφος Θεοφάνης στον κανόνα του για τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας επιμένει κυρίως στο τεράστιο θεολογικό του έργο, αυτό της χριστολογίας, προκειμένου, όπως φάνηκε και παραπάνω, να καταδειχθεί ότι τυχόν αμφισβήτηση ή αλλοίωση της αποκαλύψεως του Κυρίου ως Θεού και ανθρώπου σημαίνει αυτομάτως και υπόσκαψη των θεμελίων για τη σωτηρία του ανθρώπου, δηλαδή της πραγματικότητας της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Το δόγμα δηλαδή, ως οριοθέτηση της αλήθειας, εκβάλλει πάντοτε στο ήθος και τη ζωή του ανθρώπου, γι’ αυτό και έχει τέτοια τεράστια σημασία για την Εκκλησία σε κάθε εποχή. Και πώς αλλιώς; Ό,τι πίστη και εικόνα έχουμε περί του Κυρίου Ιησού Χριστού, τέτοια πίστη και εικόνα έχουμε και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Απαρχής η Εκκλησία κραυγάζει «Εν Αυτώ, τω Χριστώ, περιπατείτε». Η ζωή μας είναι αντίστοιχη στην Εκκλησία με τη ζωή του Χριστού. Αν ο Χριστός δεν είναι ο εν σαρκί Θεός, απαρχής του ερχομού Του στον κόσμο, τότε ο άνθρωπος εξακολουθεί και δουλεύει στα πάθη του, στον Πονηρό, στον ίδιο τον θάνατο. Η ένωσή μας με τον Χριστό, Τον οποίο ενδυόμαστε διά του αγίου βαπτίσματός μας είναι εκείνο που μας καθιστά μέλη Του και μας δίνει την αποφασιστική ώθηση προκειμένου να ζούμε κι εμείς σαν Εκείνον.
Όργανο για να εκφραστεί στη δύσκολη εκείνη εποχή με το πλήθος των αιρέσεων η αλήθεια περί Χριστού που αμφισβητήθηκε, υπήρξε ο άγιος Κύριλλος. Αυτός «χρημάτισε ήλιος που οι διδασκαλίες του σαν ακτίνες απλώθηκαν σε όλα τα πέρατα και καταύγασαν τα πληρώματα των πιστών» (στιχ. εσπ.). Αποτέλεσμα βεβαίως ήταν οι ακτίνες αυτές της αλήθειας και το βάθος της «να εκδιώξουν το σκοτάδι των αιρέσεων, να κάψουν ως φωτιά κάθε φρύγανο αιρετικό, να βυθίσουν κάθε δυσσέβεια των απειθών ανθρώπων» (στιχ. εσπ.). Κι εκείνο που κατεξοχήν φανέρωνε, κατά τον άγιο υμνογράφο, τη θεότητα του Κυρίου που έγινε άνθρωπος ήταν η θέση της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου. Θεοτόκος η Παναγία, που σημαίνει ότι απαρχής μετέχει στο πιο μεγάλο μυστήριο όλων των μυστηρίων, το οποίο και σ’ αυτήν σταδιακά θα αποκαλύπτεται. «Πρέπει να το ομολογήσουμε ότι είναι μέγα το μυστήριο της πίστεως: ο Θεός φανερώθηκε ως άνθρωπος» (απ. Παύλος). Όπως διαρκώς κηρύσσει η Εκκλησίας μας η Παναγία συνιστά όρο δόγματος. Ανάλογα δηλαδή με τη στάση που κρατάει κανείς απέναντί της φανερώνει αν είναι ορθόδοξος χριστιανός ή όχι. Κι αυτός που έδειξε περίτρανα την αλήθεια αυτήν την εποχή εκείνη, και για πάντα, ήταν ο άγιος Κύριλλος.
«Έξαρχος της αειπαρθένου Μαρίας και παλαιστής και υπέρμαχος» (απολ.) λοιπόν χαρακτηρίζεται δικαίως από τον άγιο Θεοφάνη, «ζηλωτής της αληθούς Θεομήτορος» (ωδή ς΄), «πρόμαχος της Κυρίας Αειπαρθένου» (στίχ. συναξ.) – ας φανταστούμε με πόση στοργή και αγάπη στέκει απέναντί του ο ίδιος ο Κύριος, ο Οποίος χαίρεται με τη μεγαλύτερη χαρά όταν τιμούν και εγκωμιάζουν τη Μητέρα Του!
Και τι σημειώνει ο άγιος υμνογράφος; Την πίστη αυτή που ζούσε στην ύπαρξή του όλη ο άγιος Κύριλλος, για τον Χριστό και τη Θεοτόκο Παναγία, την μαρτυρούσε με τον πιο δυνατό και ρωμαλέο τρόπο. Όχι αναιμικά, όχι «σέρνοντας», όχι με «ψίθυρο», αλλά με τον τρόπο που δίνει το άγιον Πνεύμα στην ψυχή του ανθρώπου. «Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με» προσεύχεται ο δίκαιος Δαβίδ, από τέτοιο Πνεύμα ηγεμονικό διακατεχόταν και ο μέγας Πατήρ και Διδάσκαλος. «Πλήρης εντελώς από ζήλο και παρρησία, ένδοξε Κύριλλε, διέλυσες τις θεομάχους ανοησίες των αιρετικών» (ωδή α΄). «Ενδυναμούμενος από τον Χριστό, με στέρεα γνώμη, Κύριλλε, διέλυσες σαν ιστό αράχνης τις μηχανές του πονηρού δράκοντα» (ωδή γ΄).
Κι εδώ βρισκόμαστε σ’ αυτό που συνιστά τη βάση της ζωής του αγίου. Ο άγιος πάλευε με τα θηρία των αιρέσεων, ακόμη και με τους εκκλησιαστικούς που ακόμη δεν «καταλάβαιναν», γιατί ο ίδιος είχε φωτιστεί όπως είπαμε από το Πνεύμα του Θεού και «γνώριζε» την αλήθεια. Ήταν μέτοχός της δηλαδή, γιατί αυτή είναι η έννοια της γνώσεως στην Εκκλησία. «Γνώσις εστί μετουσία» που λέει και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Ζούσε τον Χριστό, «έβλεπε» τον Θεό και μπορούσε να εκφράζει με λόγο ό,τι συνιστούσε περιεχόμενο της ζωής του, βασισμένο σε όλη την προγενέστερη παράδοση της Εκκλησίας. «Έλαμψε η διάνοιά σου από τις φλόγες του Πνεύματος» (στιχ. εσπ.), λέει ο άγιος Θεοφάνης, που σημαίνει ότι βλέπει τον μεγάλο Πατέρα στην ομήγυρη των Αποστόλων, καθώς βρίσκονταν στο υπερώο της Ιερουσαλήμ την ημέρα της Πεντηκοστής.
 Και τι ήταν εκείνο που τον έκανε να ζει με τον τρόπο αυτόν; Η μέχρι θανάτου απόφασή του να ζει κατά τις εντολές του Κυρίου του. Είναι το πιο καίριο θέμα στην κατά Χριστόν ζωή. Πιστός που αποφασίζει να είναι με τον Χριστό σημαίνει ότι αποφασίζει να Τον «κυνηγάει» και να Τον «ανακαλύπτει» μέσα από τους λόγους και τις εντολές Του. «Μέσα στις εντολές Του κρύβεται ο Χριστός» είναι μία αξιωματική αρχή στην Ευαγγελική και Πατερική σκέψη. Ας δούμε τον άγιο υμνογράφο πώς το καταθέτει: «Εκτίναξες από την ψυχή σου τη λάσπη των παθών, Κύριλλε, γκρεμίζοντας κάθε υπερήφανο λογισμό που πάει να σηκωθεί κατά του Χριστού» (ωδή γ΄). «Ως φύλακας των εντολών του Χριστού γέμισες από το φως του θείου Πνεύματος, Κύριλλε, κι αφού καθαρίστηκες από τα πάθη σου έγινες πράγματι κατοικητήριο της υπερθέου Τριάδος» (ωδή α΄).
Μ’ έναν άλλον τρόπο ο άγιος Θεοφάνης τονίζει την ίδια αλήθεια: «Ποιμάνθηκες ως πρόβατο από τον Χριστό, οπότε σαν ποιμένας ποίμανες κι εσύ το ποίμνιο» (ωδή δ΄). Κι ακόμη: «Όπως το Σεραφίμ πρόσφερε με τη λαβίδα τον άνθρακα στον προφήτη (Ησαΐα), έτσι κι εσύ με τα χέρια σου μοιράζεις, ιερομύστα, στην Εκκλησία του Χριστού το πυρακτωμένο καθάρσιο από το θείο πυρ» (ωδή ς΄). Πώς λοιπόν να μη φτάνει στο σημείο ο εμπνευσμένος εκκλησιαστικός ποιητής να ομολογεί: «Αφού κληρονόμησες σαν αγαπημένο παιδί την πατρική αρετή του Μάρκου, έγινες διάδοχος και του θρόνου του, ακολουθώντας τα ίχνη του θείου Ευαγγελιστή» (που υπήρξε ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας) (ωδή δ΄).  

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ζ´ 15 - 21
15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες. 16 ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς· μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; 17 οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ· 18 οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. 19 πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. 20 ἄρα γε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. 21 Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ζ´ 15 - 21
15 Ἐὰν δὲ θέλετε νὰ εὕρετε τὸν δρόμον αὐτὸν τῆς αἰωνίου σωτηρίας, προσέχετε νὰ μὴ παρασυρθῆτε ἀπὸ κακοὺς ὁδηγούς· προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφήτας, ποὺ ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τῆς ἀθῳότητος καὶ ἡμερότητος τοῦ προβάτου, ἀπὸ μέσα των δὲ εἶναι ἄγριοι καὶ αἰσχροκερδεῖς, σὰν λύκοι ποὺ ἀρπάζουν. 16 Ἀπὸ τὴν διαγωγήν των καὶ τὰ ἔργα των, ποὺ σὰν ἄλλον καρπὸν παράγουν, θὰ τοὺς μάθετε καλά.Μήπως συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα; 17 Ὅπως δὲ δὲν συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια καὶ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα, Ἔτσι κάθε δένδρον χρήσιμον, ποὺ ἔχει χυμοὺς καλούς, παράγει καλοὺς καρπούς, τὸ δὲ ἄχρηστον δένδρον παράγει καρποὺς ἀχρήστους ἢ καὶ ἐπιβλαβεῖς. 18 Δὲν εἶναι δυνατὸν δένδρον χρήσιμον νὰ βγάλῃ καρποὺς ἐπιβλαβεῖς, οὔτε δένδρον, ποὺ ἔχει χυμοὺς κακούς, νὰ βγάλη καρποὺς καλούς.Ἔτσι καὶ ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐναρέτους πράξεις θὰ παραγάγῃ.Ὁ δὲ πονηρὸς καὶ ὑποκριτὴς θὰ δείξῃ τὴν πονηρίαν του εἰς τὴν διαγωγήν του καὶ θὰ γίνῃ εὐδιάκριτος ἀπὸ τοὺς ἄλλους. 19 Κάθε δένδρον, ποὺ δὲν παράγει χρήσιμον καρπόν, κόπτεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιάν.Αὐτὸ θὰ πάθουν καὶ οἰ ὑποκριταί. 20 Δὲν εἶναι δὲ δύσκολον νὰ τοὺς διακρίνετε.Διότι ἀπὸ ὅσα εἴπομεν συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ σὰν ἄλλους καρποὺς θὰ ἔχουν, θὰ τοὺς γνωρίσετε καλά. 21 Προσέχετε ἀκόμη, μήπως παραπλανηθῆτε καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σας.Πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι ὄχι καθένας ποὺ μοῦ λέγει μὲ ἐπίμονον ἐπίκλησιν τῆς θεότητός μου, Κύριε, Κύριε, θὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ἐκεῖνος θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Άγιοι εί­ναι όλοι όσοι έχουν σω­στή πί­στη και ενά­ρε­τη ζωή. Ακό­μη και αν δεν κά­νουν θαύ­μα­τα ή και αν δεν διώ­χνουν δαί­μο­νες, εί­ναι Άγιοι.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ο Θεός βρίσκεται παντού

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά.
Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι.
Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους.
Θείο δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το δωρητή με ταπείνωση. Ταπείνωση! Η βάση κάθε αρετής και η προϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση;
Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα! Να συντηρείτε, λοιπόν, στην καρδιά σας το αίσθημα της ταπεινοφροσύνης.
Η φυσική και ομαλή σχέση μας με το Θεό προϋποθέτει καρδιά έμπονη, συντετριμμένη και ολοκληρωτικά αφοσιωμένη σ’ Αυτόν, καρδιά που μυστικά αναφωνεί κάθε στιγμή: «Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· σώσε με!». Αν παραδοθούμε στα χέρια Του, η σοφή και άγια βουλή Του θα κάνει μ’ εμάς και σ’ εμάς ό,τι είναι πρόσφορο για τη σωτηρία μας…
Το έργο της αδιάλειπτης προσευχής δεν είναι μόνο για τους ησυχαστές, αλλά για όλους τους χριστιανούς, στους οποίους ο Κύριος, μέσω του αγίου αποστόλου, παραγγέλλει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες προσευχής μέχρι την αδιάλειπτη. Όλες είναι έργο του Θεού, που παρακολουθεί τις καρδιές των ανθρώπων εξίσου, ανεξάρτητα από την ιδιότητα τους ως μοναχών ή κοσμικών. Και όταν μια καρδιά, όποια κι αν είναι, στρέφεται σ’ Αυτόν, την πλησιάζει με αγάπη και ενώνεται μαζί της.
Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού; Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού;
Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας.
Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά! Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου:
Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας. Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή.
Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια.
Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε.
Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει.
Θεός και συνείδηση
Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία.
Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.
Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία.
Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του. Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη.
Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδησή μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

Αγίου Θεοφάνη του Εγκλείστου
https://www.askitikon.eu/

«Τη νύχτα, ξύπνησε ξαφνικά και είδε πως την ψυχή της με ασυνήθιστο λαμπερό φως, άγιοι άγγελοι ανέβαζαν στους Ουρανούς»

Στην Αλεξάνδρεια ζούσε μία ευσεβής κοπέλα χριστιανή, η Ταϊσία, η οποία βοηθούσε τους μοναχούς, τους προερχόμενους από την έρημο στην πόλη. Τους τροφοδοτούσε με τρόφιμα, χρήματα και παρείχε άσυλο σ’ όποιον το χρειαζόταν.
Ο διάβολος ζήλεψε την ενάρετη ζωή της και της έστειλε τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι αποπλάνησαν την αθώα ψυχή της. Πέφτοντας στην ακολασία και κατόπιν σε έκκληση ηθών, διέκοψε όλες τις σχέσεις με τους ερημίτες και σταδιακά μετατράπηκε σε μία πλούσια γόησσα, η οποία παρείχε έναντι μεγάλης αμοιβής υπηρεσίες σε ασελγείς άνδρες.
Η άσχημη φήμη για την άσωτη ζωή της έφθασε μέχρι τους γέροντες, οι οποίοι κάποτε τη γνώριζαν.
Θλιμμένοι και ενθυμούμενοι την πρότερη δικαία ζωή της και τη βοήθεια, την οποία τους παρείχε, αποφάσισαν να της στείλουν έναν άγιο άνδρα, τον Ιωάννη Κολοβό, ζητώντας να πάει σ’ αυτήν και να της εξηγήσει. Ίσως οι συμβουλές του να μπορούσαν να τη σώσουν και να την αποσπάσουν από την άβυσσο της ακολασίας.
Ο άγιος, λοιπόν, γέροντας πήγε στο πλούσιο σπίτι της και κτύπησε την πόρτα. Με τον χτύπο στην πόρτα εμφανίστηκε η υπηρέτρια από την οποία ζητά να ενημερώσει την κυρία της για τον ερχομό του. Ανεβαίνοντας στο διαμέρισμα της κυρίας της, η κοπέλα είπε ότι την ζητά κάποιος γέροντας Ιωάννης.
Νομίζοντας, ότι αυτός ήρθε, όπως και οι υπόλοιποι άνδρες, του επέτρεψε την είσοδο, λέγοντας, ότι οι μοναχοί βρίσκονται στην Ερυθρά θάλασσα και μπορούν να έχουν ένα πλούσιο μαργαριτάρι, το οποίο τώρα έχει εξαιρετική τιμή.
Ο άγιος άνδρας μπήκε στο δωμάτιο της, στάθηκε, την κοίταξε και έκλαψε. Συγχισμένη και αμήχανη από το κλάμα του τον ρώτησε:
-Τι έχετε; τι συμβαίνει;
-Βλέπω, πώς στο πρόσωπο σου παίζει ο σατανάς, απήντησε ο διορατικός γέροντας.
Η δύναμη του πνεύματος που βγήκε από τα λόγια αυτού του άγιου άνδρα, τόσο τη συγκλόνισε, που βάζοντας τα κλάματα, ρώτησε:
-Πείτε, άγιε πατέρα, υπάρχει μετάνοια για κάποια σαν εμένα;
-Ναι, απήντησε αυτός, έλα μαζί μου.
Χωρίς να ενημερώσει τους υπηρέτες για το τι θα γίνει με την περιουσία της ακολούθησε τον γέροντα στην έρημο. Προχωρούσαν μία ολόκληρη ημέρα και όταν ήδη ο ήλιος είχε δύσει, ο άγιος γέροντας της έδειξε μία θέση για διανυκτέρευση, την οποία ο ίδιος είχε προετοιμάσει. Κατόπιν, αφού απομακρύνθηκε κρατώντας την πρέπουσα απόσταση, ξάπλωσε και ο ίδιος στην αμμώδη γη.
Τη νύχτα, ξύπνησε ξαφνικά και είδε πως την ψυχή της με ασυνήθιστο λαμπερό φως, άγιοι άγγελοι ανέβαζαν στους Ουρανούς.
Και μία φωνή του είπε:
-Μία ημέρα της δικής της μετάνοιας έγινε δεκτή από Εμένα περισσότερο από τη μετάνοια κάποιων άλλων σε όλη τους τη ζωή.
Τόσο απίστευτα, βαθιά ήταν η κραυγή της για μετάνοια, όταν αυτή βάδιζε στην έρημο μαζί με τον γέροντα, που το Θεϊκό Πνεύμα ευλόγησε όχι μόνο να εξαγνιστεί, αλλά και να σωθεί καλώντας την στη δόξα της ουράνιας, Αιώνιας ζωής.
Ο γέροντας ήταν συγκλονισμένος και κατάπληκτος από το όραμα. Δοξάζοντας το Θεό επέστρεψε στην έρημο, όπου διηγήθηκε στους αδελφούς του για όλες τις περιπέτειες της αγίας Ταϊσίας.
Η ασυνήθιστη αυτή ιστορία μας μιλά για την ανείπωτη Θεϊκή ευμένεια προς τον αμαρτωλό, ο οποίος με την αληθινή-βαθιά, πύρινη μετάνοια μπορεί όχι μόνο να σπάσει τα διαβολικά δίχτυα και να πάρει συγχώρηση, αλλά και να αξιωθεί δίκαιο θάνατο και να κριθεί άξιος της δόξας των Αγίων.

Από το βιβλίο: «ΑΠΟ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ – ΣΤΟ ΦΩΣ – Εξομολόγηση ενός ανθρώπου»
Αρχιμανδρίτου Ιωάννη (Κόγκαν) – Μόσχα 2010
https://www.askitikon.eu/

Μπορεί ένα βιβλίο να αλλάξει τη ζωή μας;

Κάποια φορά ταξίδευα με το Intercity Θεσσαλονίκη – Αθήνα και κατά τύχη κάθισα μαζί με έναν μοναχό.
Ήταν συμπαθέστατος και με ευρύ πνεύμα.
Εγώ, φιλοπερίεργος ων…μη έχοντας νικήσει το πνεύμα περιεργείας όπως προτείνει ο Άγιος
Εφραίμ ο Σύρος, τον ρώτησα:
-Πάτερ πως έγινες Μοναχός;
-Ο λόγος που έγινα Μοναχός ήταν ένας και μοναδικός!
Περνούσα κάποτε έξω από ένα βιβλιοπωλείο και είδα το εξώφυλλο του βιβλίου “Ωρολόγιον το Μέγα”.
Με εντυπωσίασε ο τίτλος και η εμφάνιση του βιβλίου αυτού.
Το αγόρασα και άρχισα να το διαβάζω καθημερινά.Σταδιακά τα λόγια των προσευχών με εντυπωσίασαν.Και άλλαξα την πορεία της ζωής μου.
Έγινα Μοναχός!
Ο ακηκοώς μεμαρτύρηκεν και αληθής είναι η μαρτυρία μου!

https://www.askitikon.eu/

Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;

Θυμάμαι τον γέροντα Παΐσιο που ερχόντουσαν κάποιοι άνθρωποι και του έλεγαν:
"Γέροντα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού να κάνω στη ζωή μου;
Να γίνω μοναχός ή να παντρευτώ; ή "Να πάω στην τάδε σχολή ή στην τάδε σχολή;"
Και τους έλεγε:
"Βρε, άφησε το θέλημα του Θεού τώρα..
Τι είσαι;
Ο Μωυσής είσαι για να μάθεις το θέλημα του Θεού!
Εσύ τι θέλεις, γιε μου;"
-"Ε, μα ξέρω;"
-"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;
Αφού το δικό σου θέλημα και δεν το ξέρεις, δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, τι ψάχνεις το θέλημα του Θεού τώρα;Ε, τι θα σου πει και ο Θεός;
Αφού ό,τι και να σου πει πάλι δεν θα ξέρεις τι να κάνεις.
Εύρε, γιε μου, εσύ τι θέλεις, τι θέλεις να κάνεις. Θέλεις να γίνεις ταξιτζής;
Πήγαινε γίνε ταξιτζής αλλά γίνε ένας άγιος ταξιτζής!
Θες να γίνεις βοσκός;
Να πας να γίνεις βοσκός. Αλλά να γίνεις ένας άγιος βοσκός!
Θες να γίνεις αστυνομικός; Γίνε αστυνομικός, γίνε άγιος αστυνομικός!
Γίνε ό,τι θέλεις φτάνει να αγιάσεις το επάγγελμά σου!"
Αυτή ήταν η συμβουλή του γέροντα.
Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν.
Γι'αυτό και κουράζονται στις δουλειές τους και νευριάζουν και τους φταίνε τα ρούχα τους και καρτερούν να'ρθει η μέρα να κλείσει η δουλειά τους και να πάνε σπίτι τους.
Γι' αυτό και είμαστε κατακουρασμένοι. Διότι δεν μας μαθαίνουν να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε. Ή, τουλάχιστον, αφού δεν μας έβαλαν απ' την αρχή να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε, ας αγαπήσουμε αυτό που κάνουμε!
Έλεγε ο γέροντας Παΐσιος:
"Εύρε τρόπο να αγαπήσεις αυτό που κάνεις! Αφού δεν έκανες αυτό που αγαπούσες, αγάπησε αυτό που κάνεις! Εύρε έναν τρόπο!"

Μητρ. Λεμεσού Αθανασιος.
https://proskynitis.blogspot.com/

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μέ τό αἷμα,μόνον αὐτοί εἶναι μάρτυρες;

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα,μόνον αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες;
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται στὴν ἄσκηση, περνώντας τὴ ζωή τους θεοφιλῶς καὶ ἐναρέτως· διότι ἔτσι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι πέρασαν τὴ ζωή τους οἱ ἅγιοι, «ἐν αἰγίοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Ἔβρ. 11:37,38) καὶ ὅμως αὐτοὶ περιφέρονταν ὡς πλανώμενοι στὶς ἐρήμους καὶ στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγο λέγει πάλι:
«Τοσοῦτον ἔχοντες νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν Χριστόν». ( Ἔβρ. 12: 1,2)
Βλέπετε ὅτι ὁ ἀπόστολος ὅλους τοὺς ἐραστὲς καὶ φίλους τῆς ὁσιότητος καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὅλους μαζί μὲ ἕνα ὄνομα τοὺς ἀπεκάλεσε μάρτυρες, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ περνοῦν τὴ θλιμμένη ζωή.

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
(12η Κατήχησις στὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωροῦνται μάρτυρες μόνον ὅσοι ἔχυσαν τὸ αἷμά τους γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔζησαν θεάρεστα μὲ τὴν ἄσκηση)
https://proskynitis.blogspot.com/

Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.

… Και θα έρθει νύχτα μέσα στην ημέρα....
Όχι νύχτα στον ουρανό. Ο ήλιος θα βγαίνει κανονικά. Τα φώτα θα ανάβουν παντού. Οι πόλεις θα λάμπουν περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι κίνηση. Οι οθόνες θα φωτίζουν τα πρόσωπα των ανθρώπων όλη μέρα και όλη νύχτα.
Και όμως θα σκοτεινιάζουν οι ψυχές.
Θα υπάρχει τόσο φως απ’ έξω και τόση νύχτα από μέσα, που οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μπερδεύουν το ένα με το άλλο.
Θα νομίζουν ότι επειδή βλέπουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα.
Θα νομίζουν ότι επειδή γνωρίζουν πολλά, έγιναν σοφοί.
Θα νομίζουν ότι επειδή απέκτησαν δύναμη, έγιναν ασφαλείς.
Και τότε θα αρχίσει η μεγάλη σύγχυση.
Θα δείτε τα μεγάλα κράτη του κόσμου να γίνονται ακόμη μεγαλύτερα. Θα δείτε ανθρώπους να κυβερνούν εκατομμύρια ψυχές. Θα δείτε μηχανές που θα κάνουν πράγματα που παλιά θα τα θεωρούσαν θαύματα. Θα δείτε γνώσεις που δεν είχαν ποτέ οι προηγούμενες γενιές.
Αλλά μαζί με τη δύναμη θα μεγαλώνει και κάτι άλλο.
Η ταραχή.
Γιατί όταν μεγαλώνει η δύναμη χωρίς να μεγαλώνει η ταπείνωση, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να αρρωσταίνει χωρίς να το καταλαβαίνει.
Θα κοιτάζουν οι λαοί προς τους ηγέτες τους για να βρουν ασφάλεια και θα βρίσκουν φόβο.
Θα κοιτάζουν προς τις πρωτεύουσες του κόσμου για να βρουν σοφία και θα βρίσκουν σύγχυση.
Θα κοιτάζουν προς τους ισχυρούς για να βρουν σταθερότητα και θα βρίσκουν ανησυχία.
Και πολλοί θα απορούν.
«Πώς γίνεται; Αφού υπάρχουν τόσοι ειδικοί, τόσοι επιστήμονες, τόσοι σύμβουλοι, τόσα πανεπιστήμια, τόσες μηχανές;»
Παιδιά μου, η γνώση δεν είναι σοφία.Η πληροφορία δεν είναι φωτισμός.
Και ο νους χωρίς καθαρή καρδιά μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος από την άγνοια.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα μπορούν να μιλούν με όλη τη γη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά δεν θα μπορούν να μιλήσουν με τη συνείδησή τους ούτε για ένα λεπτό.
Θα γνωρίζουν τα βάθη της θάλασσας.
Θα γνωρίζουν τα άστρα.
Θα γνωρίζουν τα μυστικά της ύλης.
Αλλά δεν θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Και τότε θα αρχίσει μια παράξενη παραφροσύνη.Όχι εκείνη που φαίνεται.Εκείνη που χειροκροτείται.
Οι άνθρωποι θα μιλούν για ειρήνη και θα προετοιμάζουν συγκρούσεις.
Θα μιλούν για ελευθερία και θα φοβούνται τους ελεύθερους ανθρώπους.
Θα μιλούν για τον άνθρωπο και θα ξεχνούν το πρόσωπο.
Θα μιλούν για αγάπη και δεν θα μπορούν να αγαπήσουν.
Θα μιλούν για αλήθεια και δεν θα αντέχουν να την ακούσουν.
Και το πιο φοβερό δεν θα είναι αυτό.
Το πιο φοβερό θα είναι ότι θα τα θεωρούν όλα φυσιολογικά.
Γιατί υπάρχει μια παλιά αρρώστια που ακολουθεί τον άνθρωπο από την αρχή της ιστορίας.
Μια φωνή που δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.
Δεν λέει στον άνθρωπο να γίνει καλύτερος.Του λέει να γίνει μεγαλύτερος.
Δεν του λέει να γίνει άγιος.Του λέει να γίνει σπουδαίος.
Δεν του λέει να καθαρίσει την καρδιά του.Του λέει να αυξήσει τη δύναμή του.
Και όταν ο άνθρωπος ακούσει για πολύ καιρό αυτή τη φωνή, αρχίζει να πιστεύει ότι δεν είναι πια πλάσμα.
Αρχίζει να φαντάζεται ότι είναι δημιουργός.
Τότε γεννιούνται οι μεγάλες συμφορές.
Τότε αρχίζουν οι μεγάλες πλάνες.
Τότε τα μυαλά σκοτεινιάζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Θα βλέπετε ανθρώπους να χαμογελούν και να σκορπούν φόβο.
Να μιλούν για το καλό του κόσμου και να γεμίζουν τον κόσμο αγωνία.
Να υπόσχονται μέλλον και να αφαιρούν ελπίδα.
Να υπόσχονται ασφάλεια και να παράγουν ανασφάλεια.
Θα είναι σαν να έχει πέσει πάνω στην ανθρωπότητα μια λεπτή ομίχλη.
Όχι ομίχλη στα μάτια.Στον νου.
Και μέσα σε αυτή την ομίχλη πολλοί θα χάσουν τον προσανατολισμό τους.
Άλλοι θα προσκυνήσουν τη δύναμη.
Άλλοι το χρήμα.Άλλοι τη γνώση.Άλλοι τις μηχανές.Άλλοι τον ίδιο τους τον εαυτό.
Και θα νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι.
Αλλά ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να προσκυνά τον εαυτό του.
Γι’ αυτό και όσο περισσότερο τον προσκυνά, τόσο περισσότερο αδειάζει.
Παιδιά μου,μη φοβηθείτε αυτά τα χρόνια.
Να φοβηθείτε μόνο ένα πράγμα.Να μη γίνετε όμοιοι με αυτά.
Μην αφήσετε τον φόβο να γίνει τρόπος ζωής.
Μην αφήσετε την ταραχή να γίνει μόνιμος κάτοικος της καρδιάς σας.
Μην πίνετε κάθε μέρα από το ποτήρι της αγωνίας του κόσμου.
Ο κόσμος θα φωνάζει.
Οι ειδήσεις θα φωνάζουν.
Οι ισχυροί θα φωνάζουν.
Οι αγορές θα φωνάζουν.
Οι μηχανές θα φωνάζουν.
Εσείς να μάθετε να ακούτε τη σιωπή.Εκεί μιλά ο Θεός.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα ψάχνουν σωτήρες παντού.
Σε κυβερνήσεις.
Σε κόμματα.
Σε συστήματα.
Σε μηχανές.
Σε ιδεολογίες.
Και κάθε τόσο θα απογοητεύονται.
Γιατί ζητούν από τον άνθρωπο αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.
Και όσο θα μεγαλώνει η σύγχυση του κόσμου, τόσο η Εκκλησία θα δοκιμάζεται.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η κούραση της εποχής.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο πειρασμός της δύναμης.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο θόρυβος.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η φιλοδοξία.
Και τότε πολλοί θα αναρωτηθούν:
«Πού βρίσκεται η αλήθεια;»
Και εγώ σας λέω:
Μην την ψάχνετε στους θορύβους.
Μην την ψάχνετε στους ισχυρούς.
Μην την ψάχνετε στα μεγάλα λόγια.
Ψάξτε την εκεί που πάντοτε κρυβόταν.
Σε μια γιαγιά που προσεύχεται.
Σε έναν πατέρα που αγωνίζεται τίμια.
Σε μια μάνα που κλαίει για τα παιδιά της.
Σε έναν άγνωστο ιερέα που λειτουργεί με καθαρή καρδιά.
Σε έναν μοναχό που κανείς δεν γνωρίζει.
Σε ένα καντήλι που καίει μόνο του μέσα στη νύχτα.
Γιατί θα έρθει καιρός που οι μεγάλες πρωτεύουσες θα είναι φωτισμένες σαν ημέρα και οι καρδιές σκοτεινές σαν μεσάνυχτα.
Και τότε, σε ένα μικρό χωριό που δεν θα το ξέρει κανείς, μια γριά θα κάνει τον σταυρό της μπροστά σε ένα καντήλι.
Και εκείνη την ώρα η προσευχή της θα κρατά περισσότερο τον κόσμο απ’ όσο όλα τα συμβούλια των ισχυρών της γης μαζί.
Γιατί στο τέλος δεν σώζει τον κόσμο η δύναμη.
Ούτε η γνώση.
Ούτε ο φόβος.
Ούτε οι αυτοκρατορίες.
Τον κόσμο τον κρατά ακόμη η ταπείνωση που δεν φαίνεται, η αγάπη που δεν διαφημίζεται και η προσευχή που κανείς δεν καταγράφει.
Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.

Manos Lambrakis
https://proskynitis.blogspot.com/

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗ

«Ἡ ἁγία Καλλιόπη ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Δεκίου (περί τά μέσα τοῦ 3ου αἰ. ) καί ἦταν ἐξαιρετικά ὄμορφη σωματικά ἀλλά καί ψυχικά. Συνελήφθη λόγω τῆς πίστεώς της στόν Χριστό καί προσπάθησαν νά τήν ἐξαναγκάσουν νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν πίστη καί τήν ἀγάπη Αὐτοῦ. Ἐπειδή κρατοῦσε τήν πίστη της μέ δύναμη, γι’ αὐτό καί τήν κτύπησαν μέ σφοδρότητα, ὅπως καί τῆς ἀπέκοψαν τούς μαστούς, τούς ὁποίους ὅμως Ἄγγελος Κυρίου πού παρευρισκόταν τούς ἀποκατέστησε ὑγιεῖς. Ἔπειτα τά ὄργανα τοῦ διαβόλου τήν ἔσυραν πάνω σέ κομμένο ὄστρακο καί στή συνέχεια τήν ἔριξαν στή φωτιά. Τίς καμμένες σάρκες της τίς ἄλειψαν μέ ἁλάτι καί τίς κατάτριψαν μέ τρίχινα ὑφάσματα. Μετά ἀπό αὐτά τῆς ἔκοψαν τό κεφάλι, εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ὁ ὅσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ὁ ὑμνογράφος τῆς ἁγίας Καλλιόπης, προκαλεῖται ἀπό τό ὄνομά της προκειμένου νά φανερώσει τό κάλλος καί τήν ὀμορφιά τῆς ἁγίας. Κάλλος πού ἀναφερόταν καί στό σῶμα, πρωτίστως ὅμως στήν ψυχή τῆς ἁγίας κόρης. Διότι εἶναι γνωστό καί πολυειπωμένο ὅτι κατά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖνο πού ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία στόν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἡ ἐξωτερική του ὀμορφιά, ἀλλά τό κάλλος τῆς ψυχῆς, τό ὁποῖο διαπορθμεύεται καί στό σῶμα, κάνοντάς το καί αὐτό νά λάμπει μέ ξεχωριστό φῶς. Ὅλοι τό γνωρίζουμε ὅτι μία ἐξωτερική ὀμορφιά χωρίς τήν ἀντίστοιχη ἐσωτερική της διάσταση, ὄχι μόνο δέν λειτουργεῖ θετικά – πέραν ἴσως τῆς προκλήσεως τῶν σαρκικῶν παθῶν στούς ἐμπαθεῖς - ἀλλά δημιουργεῖ καί ἀρνητικά συναισθήματα πού ἀπωθοῦν τούς περισσοτέρους ἀνθρώπους. Σάν ἴσως τά πλαστικά λουλούδια, τά ὁποῖα φαίνονται ὄμορφα, ἀλλά δέν ἔχουν καθόλου ὀσμή.
Λοιπόν ὁ ἅγιος ὑμνογράφος ἐπανειλημμένως τονίζει τό πνευματικό κάλλος τῆς ἁγίας Καλλιόπης, τό ὁποῖο συνεστήθη ἀπό τήν ψυχική της ἁγνότητα καί ἀπό τήν ἱερά ἄθληση τοῦ μαρτυρίου της. Γιά νά συμπληρώσει: ἡ ψυχική της ἁγνότητα, ἀλλά καί ἡ ὑπομονή της στά μαρτύρια ἦταν καρπός τῆς ἀγάπης καί τοῦ ἔρωτά της πρός τόν Κύριο, τοῦ πόθου της γιά τό κάλλος καί τήν ὀμορφιά Ἐκείνου. «Ὅπως λέει τό ὄνομά σου, πόθησες βαθιά, καλλιπάρθενε καί πανεύφημε Καλλιόπη, τό ἄχραντο καί πέρα ἀπό τά ἀνθρώπινα κάλλος τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτό καί ὀμόρφυνες τόσο πολύ τόν ἑαυτό σου ἀπό τά κάλλη τῆς ἁγνότητας καί ἀπό τήν ἱερά σου ἄθληση» (στιχηρό ἑσπερινοῦ).
Πάνω στήν ἀγάπη αὐτή τῆς ἁγίας πρός τόν Κύριο ἀφιερώνει τά περισσότερα τροπάρια ὁ μεγάλος ὑμνογράφος, γιατί θεωρεῖ ὅτι δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ οὔτε καί νά ἑρμηνευτεῖ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς της, πολύ περισσότερο τό σκληρό μαρτύριό της, ἔξω ἀπό αὐτήν. Κι εἶναι μία ἀλήθεια πού πάντοτε πρέπει νά τονίζεται, δεδομένου ὅτι χωρίς τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό ἀπονευρώνεται κάθε τι πού χαρακτηρίζεται ὡς χριστιανικό. Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θεωρεῖ τήν ἀγάπη μας πρός Ἐκεῖνον ὡς τό μοναδικό ποιητικό αἴτιο γιά νά εἴμαστε μαζί Του: «ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» λέει μεταξύ ἄλλων γιά παράδειγμα· ὅταν ὅλοι οἱ ἀπόστολοι αὐτήν τήν πραγματικότητα τονίζουν προκειμένου νά εἴμαστε καί νά παραμένουμε χριστιανοί: «εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν ἤτω ἀνάθεμα» καί «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;» κ.ἄ.π.· τότε πῶς εἶναι δυνατόν καί ἡ Ἐκκλησία μας διά τῆς ὑμνογραφίας της νά μήν τονίζει τήν ἀλήθεια αὐτή; «Ἐπειδή πληγώθηκες ἀπό τόν ἔρωτα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, Καλλιόπη, ἔκανες ἀνδραγαθήματα» (στιχηρό ἑσπερινοῦ)· «Δέχτηκες τή φωτιά τῆς θείας ἀγάπης στήν ψυχή σου, Καλλιόπη, γι’ αὐτό καί ἀκολούθησες τή φωνή τοῦ νυμφίου Χριστοῦ» (δοξαστικό ἑσπερινοῦ).
Ἀφήνοντας ὅλες τίς διαστάσεις τοῦ θεϊκοῦ ἔρωτα τῆς ἁγίας Καλλιόπης, ἐπικεντρώνουμε σ’ ἕναν ὕμνο ἀπό τήν στ΄ ὠδή. Μᾶς δίνει ὁ ὑμνογράφος μας πολύ ὡραῖες ἀφορμές γιά τή βαθύτερη προσέγγιση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τῆς ἀγίας. «Ἀφοῦ λάμπρυνες τά ὄμματα τῆς ψυχῆς σου, Καλλιόπη, μέ οὐράνιες μελέτες, ἔβγαλες φτερά προκειμένου νά πετάξεις πρός τό θεῖο κάλλος τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, καί ἔσπευσες νά κερδίσεις αὐτήν τή βασιλεία μέ ἀσφάλεια, σεμνή, μέ τούς κόπους τῆς ἄθλησής σου.  Τί μᾶς ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γεράσιμος;
Πρῶτον· τό κάλλος τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τό κάλλος τοῦ Χριστοῦ δηλαδή, λειτουργεῖ ὡς μαγνήτης γιά ἐκεῖνον πού Τόν ἔχει πιστέψει καί θέλει νά Τόν ἀκολουθήσει, πού σημαίνει ὅτι τρέχει πρός Αὐτόν σάν νά ἔχει φτερά στά πόδια του – «εἰς ὀσμήν μύρου Σου ἔδραμον, Χριστέ», ὅπως θά ἐπισημάνει σέ κάποιο ἄλλο σημεῖο ὁ ὑμνογράφος, ἀφορμώμενος ἀπό τό «Ἆσμα Ἀσμάτων» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Δεύτερον· ἐκεῖνο πού ἐπιβεβαιώνει τήν ἔνταξη στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τή θετική σχέση πρός τόν Κύριο ὡς ἕνωση μαζί Του, εἶναι ἡ διάθεση τοῦ μαρτυρίου, πολύ περισσότερο ὅταν αὐτό τό μαρτύριο γίνεται κατά χάριν Θεοῦ πραγματικότητα. «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου», καλεῖ τόν πιστό ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ - ὁ Κύριος πού μᾶς «ἠγάπησεν ἕως τέλους», ζητάει καί ἀπό ἐμᾶς μία παρόμοια στάση, καθώς μᾶς ἐνισχύει πρός τοῦτο μέ τή χάρη Του. Κανείς μέ ἄλλα λόγια δέν μπορεῖ νά εἶναι χριστιανός πορευόμενος μέ διψυχία.
 Τρίτον, καί ἴσως σπουδαιότερο· ἡ σπουδή γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἡ διάθεση τοῦ μαρτυρίου ἀπαιτεῖ τήν προετοιμασία τοῦ ἀνθρώπου. Κι ἐκεῖνο πού ὄντως προετοιμάζει τόν ἄνθρωπο, μέ τήν ἔννοια ὅτι καθιστᾶ εὔφορο τό ἔδαφος τῆς ψυχῆς του γιά νά ριζώσει ἡ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ «οὐράνιες μελέτες». Ποιές εἶναι αὐτές; Ἡ ἀφιέρωση τοῦ ἀνθρώπου στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, στήν καλλιέργεια τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του, στήν ἐνασχόληση μέ τούς βίους τῶν ἁγίων Του, στήν ἐντρύφηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων. Χριστιανός πού δέν ἀφιερώνει ἔστω καί λίγο χρόνο τήν ἡμέρα γιά τίς «οὐράνιες αὐτές μελέτες» δέν ξέρουμε κατά πόσο μπορεῖ νά νιώσει τήν «ἀναπτέρωσιν» αὐτή, γιά τήν ὁποία κάνει λόγος ὁ ὑμνογράφος. Διότι τελικῶς μέ ὅ,τι κανείς ἀσχολεῖται, αὐτό καί γίνεται.

https://pgdorbas.blogspot.com/

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΟΥ

 «Ο άγιος Θεόδωρος ζούσε την εποχή του Λικινίου, γεννημένος στα Ευχάιτα και από εκεί καταγόμενος, ζώντας όμως στην Ηράκλεια του Πόντου. Ήταν ωραίος κατά το σώμα, αλλά ωραιότερος κατά την ψυχή, κοσμημένος με λόγο και γνώση και την υπόλοιπη σοφία, γι᾽ αυτό και μερικοί τον ονόμαζαν Βρυορρήτορα (σημ.: βρύση της ρητορικής). Ο άγιος, αφού πέρασε από όλα τα βασανιστήρια, άφησε το μεν μακάριο σώμα του στη γη, το οποίο εκβλύζει ποταμούς ιαμάτων σε όλους αυτούς που το πλησιάζουν με πίστη. Το δε άγιο πνεύμα του αυλίζεται στους ουρανούς. Αυτού του τιμίου και αγίου σώματος τη μετακομιδή εορτάζουμε».
Όπως συνήθως συμβαίνει στις ανάλογες εορτές των αγίων, η εορτή της ανακομιδής του λειψάνου του αγίου μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου δεν περιέχει τίποτε από το καθαυτό γεγονός της ανακομιδής. Η ακολουθία όλη αναλίσκεται στην προβολή της αγιότητας και των αρετών του αγίου – εδώ ο υμνογράφος άγιος Θεοφάνης αξιοποιεί επανειλημμένως και το όνομά του για να πει ότι ο άγιος είναι «επώνυμος των του Θεού δωρεών» (ωδή α´ κ.α.) - όπως και στο μαρτύριο το οποίο υπέστη. Το φρικτό μαρτύριο μάλιστα του αγίου Θεοδώρου δίνει και την αφορμή στον Θεοφάνη να προβεί, έστω δι᾽ ολίγων, και στη θεολογία του μαρτυρίου, που αξίζει ιδιαιτέρως να προσεχτεί για μία ακόμη φορά.
 Το μαρτύριο δεν είναι βάσανα που υφίσταται ο μάρτυρας μέσα σε μία αυθυπέρβαση της φύσεώς του, αναγόμενος σε υπεράνθρωπες καταστάσεις και γινόμενος πρότυπο ηρωισμού και γενναιότητας. Μία τέτοια θέαση συνιστά οριζόντια και κοσμική κατανόηση των όσων υπέστη. Το χριστιανικό μαρτύριο αποτελεί χαρισματικό γεγονός, το οποίο υφίσταται και υπάρχει με τη δύναμη του Χριστού ως μετοχή στα πάθη Εκείνου. Με άλλα λόγια το μαρτύριο ενός χριστιανού αγίου, όπως εν προκειμένω του αγίου Θεοδώρου, αποτελεί προέκταση του μαρτυρίου του ίδιου του Χριστού, είναι δηλαδή η συσταύρωση του μέλους του Χριστού με τον εσταυρωμένο Κύριο. Όπως ο Κύριος υπέστη το πάθος του Σταυρού, ως αποκορύφωμα του όλου πάθους της ζωής Του, έτσι και ο μάρτυρας του Χριστού, όταν δοθεί η ευκαιρία, υφίσταται και αυτός τα διάφορα μαρτύρια, σαν να είναι και αυτός ανεβασμένος πάνω στον Σταυρό. Με αποτέλεσμα βεβαίως να δέχεται με τη χάρη του Θεού και την αναστάσιμη ενέργεια, η οποία ακολουθεί πάντοτε τον Σταυρό.
«Έλαμψες από ομορφιά, πάνσοφε, γιατί ένωσες τα σεπτά παθήματά σου με τα παθήματα του Δεσπότη Χριστού, και γιατί αξιώθηκες τη λαμπρότητά του και τη χαρά που ποθούσες» (ωδή δ´). «Από πίστη σε Σένα, που υπέμεινες σταυρό και θάνατο για μένα, σταυρώνομαι κι εγώ, Δέσποτα, και πληγώνομαι από τα τοξεύματα και δέχομαι τις φοβερές πληγές, Κύριε, φώναζες, γενναιόφρονα μάρτυς Θεόδωρε, την ώρα της άθλησής σου» (ωδή η´).  Έτσι το μαρτύριο χάριν του Χριστού συνιστά την κατεξοχήν πράξη πίστεως σ᾽ Αυτόν. Τότε ο χριστιανός φτάνει στο υψηλότερο σημείο πίστεως, όταν δίνει και την ίδια τη ζωή του για να μείνει σταθερός στο θέλημα του Χριστού.
Έχει τονιστεί επανειλημμένως όμως ότι συνήθως στο μαρτύριο ενός πιστού υπάρχει κάποιος ή κάποιοι άλλοι χριστιανοί που τον ενισχύουν, γινόμενοι αλείπτες (προπονητές και καθοδηγητές) αυτού. Στην περίπτωση του αγίου Θεοδώρου δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοιος αλείπτης. Κι όμως! Ο άγιος Θεοφάνης μάς υπενθυμίζει ότι τέτοιο αλειπτικό έργο ανέλαβε ο ίδιος ο Κύριος. Στη φυλακή ευρισκόμενος ο άγιος Θεόδωρος δέχεται την εμφάνιση του Χριστού, ο Οποίος τον ενισχύει να αντέξει τα μαρτύρια και τον παροτρύνει στους αγώνες κατά του εχθρού. «Την ώρα που αθλούσες νόμιμα, σου φανερώνεται ο Χριστός στη φυλακή που ήσουν κλεισμένος, ο Οποίος σε παρότρυνε σαν αγωνοθέτης προς τους αγώνες, να παλέψεις κατά του εχθρού, ένδοξε» (ωδή ς´). Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ χωρίς ενίσχυση. Είτε μέσω δικών Του πιστών ανθρώπων είτε με την προσωπική Του παρουσία, πάντοτε  έρχεται αρωγός στις δυσκολίες μας, όταν μάλιστα αυτές υφίστανται από υπακοή προς το άγιο θέλημά Του. Πρόκειται για μία πραγματικότητα που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, αρκεί να υπάρχει μέσα μας έστω και μία σπίθα αληθινής πίστεως!

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ϛ´ 31 - 34
31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἤ τί πίωμεν ἤ τί περιβαλώμεθα; 32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. 33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. 34 Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τα ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ζ´ 9 - 11
9 ἢ τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; 10 καὶ ἐὰν ἰχθὺν αἰτήσῃ, μὴ ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῷ; 11 εἰ οὖν ὑμεῖς, πονηροὶ ὄντες, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς δώσει ἀγαθὰ τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν;

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ϛ´ 31 - 34
31 Μὴ καταληφθῆτε λοιπὸν ποτὲ ἀπὸ ἀνήσυχον φροντίδα λέγοντες, τί θὰ φάγωμεν ἢ τί θὰ πίωμεν ἢ τί θὰ περιβληθῶμεν ὡς ἔνδυμα; 32 Διότι οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, ποὺ ἁγνοοῦν ὁλοτελῶς τὰ ἀσυγκρίτου ἀξίας οὐράνια ἀγαθά, ζητοῦν ὅλα αὐτὰ τὰ μάταια καὶ φθαρτά, ὡς τὰ μόνα σοβαρὰ καὶ ἀπαραίτητα.Σεῖς ὅμως μὴ ἀνησυχῆτε δι' αὐτά, διότι ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος γνωρίζει, ὅτι ἔχετε ἀνάγκην ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ συνεπῶς θὰ σᾶς τὰ δώσῃ αὐτός. 33 Ζητεῖτε δὲ πρωτίστως καὶ κυρίως τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόκτησιν τῶν ἀρετῶν, ποὺ ὁ Θεὸς ζητεῖ ἀπὸ σᾶς ὡς ὅρον, διὰ νὰ σᾶς χαρίσῃ τὰ ἀγαθὰ ταῦτα, καὶ τότε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια θὰ σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα. 34 Μὴ κυριευθῆτε λοιπὸν ἀπὸ ἀνήσυχον φροντίδα δι' ὅσα ἐνδέχεται νὰ παρουσιασθοῦν κατὰ τὴν αὔριον.Διότι ἡ αὐριανὴ ἡμέρα θὰ φροντίσῃ δι' ὅσα θὰ σᾶς συμβοῦν κατ' αὐτήν.Ἀρκεῖ διὰ τὴν ἡμέραν ἡ ἰδική της σκοτούρα καὶ ταλαιπωρία.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ζ´ 9 - 11
9 Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ τούτου σᾶς ἐρωτῶ: Ποῖος ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ τοῦ ζητήσῃ ὁ υἱός του ἄρτον, εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ δώσῃ λίθον ἀντὶ ἄρτου; 10 Καὶ ἐὰν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι ἀντὶ ψαριοῦ; 11 Ἐὰν λοιπὸν σεῖς, καίτοι εἶσθε ἀτελεῖς καὶ διεφθαρμένοι ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα, γνωρίζετε νὰ δίδετε ὠφέλιμα πράγματα εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος, ποὺ εἶναι γεμᾶτος ἀγαθότητα, θὰ δώσῃ καλὰ καὶ ὠφέλιμα εἰς ἐκείνους, ποὺ τοῦ ζητοῦν;

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγ­μέ­νοι από άλλο υλι­κό. Ήταν άν­θρω­ποι σαν κι εμάς. Σε αυτό διέ­φε­ραν: στο ότι πή­ραν στα σο­βα­ρά το ζή­τη­μα της σω­τη­ρί­ας τους.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ… (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Αγίων Πάντων)

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού 
          Η τελευταία Κυριακή της ιερής περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πάντες. Η Αγία μας Εκκλησία, κλείνοντας την εορτολογική περίοδο των κινητών εορτών του έτους, προβάλλει και τιμά όλους τους αγίους της, γνωστούς και αγνώστους, όλων των εποχών, θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι ο στόχος μας θα πρέπει να είναι η αγιότητα, διότι θα πρέπει η επίγεια ζωή μας να είναι μια πορεία αγώνα απόταξης του παλαιού ανθρώπου, κάθαρσης από τα πάθη μας και απόκτησης αρετών. 
    Η μακρά πνευματική μας πορεία καθ’ όλη τη διάρκεια των κινητών εορτών, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ώς το Άγιο Πάσχα και ώς την Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι μια νοητή διαδρομή της επίγειας ζωής μας προς την τελείωσή μας. Η ιερή περίοδος του Τριωδίου σημαίνει την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας και την  πορεία μας προς το θείο πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. Η ιερή περίοδος του Πεντηκοσταρίου, της αναστάσιμης περιόδου, σηματοδοτεί την συνάντησή μας με τον αναστάντα Χριστό και την μετοχή στις σωτήριες δωρεές Του. Ο Σωτήρας μας Χριστός μας καλεί να γίνουμε άγιοι, να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας από τον πτωτικό κόσμο, της φθοράς και του θανάτου. Να ενωθούμε με το Χριστό οντολογικά, να γίνουμε σύσσωμοι με Αυτόν, κύτταρο το μυστικού Του Σώματος, για να λάβουμε την ύψιστη δωρεά της σωτηρίας.  Η σωτηρία μας συνίσταται στην οργανική ένωσή μας με Αυτόν. Ο Χριστός σώζει το Σώμα Του, όλα τα κύτταρά Του και μαζί θα σώσει και εμάς, αν γίνουμε κύτταρο σ’ αυτό. 
     Άγιος σημαίνει ξεχωριστός, άμεμπτος, κάτοχος άκρας ηθικής καθαρότητας και υπέρτατου ψυχικού μεγαλείου. Ίσως παράγεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα άζω, που σημαίνει φοβάμαι, σέβομαι, τιμώ. Άγιος, με την απόλυτη σημασία του όρου  είναι μόνο ο Θεός, καθότι η αγιότητα είναι βασική ιδιότητα της Θεότητας. Σύμφωνα με το μεγαλειώδες όραμα του προφήτη Ησαΐα, μυριάδες αγγελικές δυνάμεις υμνούν ακατάπαυστα τη θεία μεγαλειότητα με το γνωστό τρισάγιο ύμνο: «άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ» (Ησ. 6,3). Ο ίδιος ο Θεός διαβεβαίωσε τους Ισραηλίτες: «Άγιος (ειμί) εγώ Κύριος ο Θεός υμών» (Έξ. 19,2) για να αντιδιασταλεί από τους ψεύτικους και ανήθικους «θεούς» των ειδωλολατρικών λαών, οι οποίοι ήταν ταυτισμένοι με την κακία και την ανηθικότητα, και ωθούσαν τους ανθρώπους σε αυτή την τραγικότητα, ότι «πάντες οι θεοί των δαιμόνια» (Ψαλμ. 95,5). 
     Ο άγιος Θεός δημιούργησε τον αόρατο και ορατό κόσμο από αγάπη, να αντικατοπτρίζει τη δική Του αγιότητα. Τα δύο νοήμονα πλάσματά Του, οι άγγελοι και οι άνθρωποι, δημιουργήθηκαν, μέσα στην προσωπική τους ελευθερία, να έχουν τη δυνατότητα να υπάρχουν ως άγιοι, με τη σχετική έννοια του όρου. Δημιούργησε τον άνθρωπο, να είναι η κορωνίδα της ορατής δημιουργίας Του, κατ’  «εικόνα και ομοίωσή» Του (Γεν. 1,26), ήτοι: πρόσωπο ελεύθερο να έχει την επιλογή και τη δυνατότητα να γίνει όμοιός Του, άγιος, ξεχωριστός. Δυστυχώς, το τραγικό γεγονός της πτώσεως ματαίωσε αυτή την προοπτική, διότι η εθελούσια υποταγή του ανθρώπου στο κακό και την αμαρτία, αλλοίωσε και ατόνησε κάθε δυνατότητα να πραγματοποιηθεί ο υψηλός στόχος της αγιότητας και της κατά χάριν θεώσεώς του. Με την πτώση του, ο άνθρωπος, έδωσε εξουσία στον «ανθρωποκτόνο απ’ αρχής» (Ιωάν. 8,9), στο Σατανά, να ασκεί ολοκληρωτική επιρροή σ’ αυτόν, ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει από το κακό και τη διάπραξη της αμαρτίας. Έχασε, όπως διδάσκουν οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, τα αρχέγονα δώρα της δικαιοσύνης και της αθωότητας, με τραγική συνέπεια την απώλεια της αγιότητας, την οποία είχαν οι πρωτόπλαστοι πριν την πτώση τους στη Εδέμ και η οποία πήγαζε από την αέναη προσωπική κοινωνία τους με το Θεό. Από πρόσωπα, δηλαδή ελεύθερα όντα, μεταβλήθηκαν σε εγωκεντρικά άτομα, όπως διαφαίνεται στο 3ο κεφάλαιο του βιβλίου της  Γενέσεως στην Παλαιά Διαθήκη, όπου περιγράφεται με δραματικό τρόπο η κατοπινή τραγωδία του  ανθρωπίνου γένους. Στο εξής η ανθρώπινη ιστορία θα είναι εξιστόρηση ατέρμονων και φρικωδών πτώσεων. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους είναι όντως γεμάτη από φρικαλεότητες, δυστυχία και πόνο, συμβάντα απόλυτα ασύμβατα για ανθρώπινα πρόσωπα.  
      Όμως ο Θεός της άμετρης αγάπης (Α΄ Ιωάν. 4.16) και των οικτιρμών, δεν έπαψε ποτέ να αγαπά τον αποστατημένο πλάσμα Του. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας βεβαιώνει ότι «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ιωάν. 3,16) και ο απόστολος Παύλος μας πληροφορεί ότι ο Θεός «του ιδίου υιού ουκ εφείσατο αλλά υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν» (Ρωμ. 8,32), δε λυπήθηκε να ταπεινώσει τον Υιό του τον μονογενή, αποστέλλοντάς τον στον κόσμο, κάνοντας τον όμοιο με το πλάσμα Του, για την απολύτρωσή μας. Έλαβε Εκείνος την τραυματισμένη και εξαχρειωμένη από την αμαρτία φύση μας, την καθάρισε και την αγίασε στο θεανδρικό Του πρόσωπο και την ένωσε παντοτινά μαζί Του. Με το επί γης απολυτρωτικό Του έργο έδωσε ξανά τη δυνατότητα της αγιότητας και της σωτηρίας στον άνθρωπο. Ίδρυσε την αγία Του Εκκλησία, να είναι το πνευματικό θεραπευτήριο για κάθε ανθρώπινο πρόσωπο, όπου μπορεί να καθαριστεί από τους ρίπους της αμαρτίας, να αγιαστεί, να σωθεί, να θεωθεί. Να είναι το θεϊκό εργαστήριο, το οποίο θα μεταποιεί τον κάθε άνθρωπο σε άγιο, «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Εφ. 4,11-13), όμοιο με το Εκείνον, άγιο, ξεχωρισμένο από τον φρικώδη πτωτικό κόσμο της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου. 
       Ο Θεός μας προσκαλεί δια του αποστόλου Πέτρου να γίνουμε άγιοι, όπως είναι άγιος και ο Εκείνος «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16), διότι η αγιότητα είναι προϋπόθεση της σωτηρίας μας, άλλωστε, αγιότητα και σωτηρία είναι ταυτόσημες έννοιες. Μέσα στην Εκκλησία, δια της ορθής πίστεως στο Σωτήρα Χριστό, δια των αγίων Μυστηρίων και του προσωπικού μας αγώνα, αγιαζόμαστε και σωζόμαστε. 
     Χωρίς κανέναν περιορισμό, όλοι οι άνθρωποι είναι προσκεκλημένοι να γίνουν άγιοι, να ξεχωρίσουν από τον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Ο Χριστός μας διά της παραβολής του μεγάλου δείπνου (Λουκ. 14.16-24), μας διαβεβαίωσε πως όλοι οι άνθρωποι έχουν θέση στη βασιλεία Του, εκτός από εκείνους που θα αρνηθούν την πρόκλησή Του.  
     Έτσι η Εκκλησία, στη δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία, απόδειξε περίτρανα ότι πέτυχε του σκοπού της, αναδεικνύοντας νέφη αγίων. Η Εκκλησία είναι η νοητή μήτρα η οποία αναγεννά τους ανθρώπους και τους καθιστά αγίους. Από τις πρώτες στιγμές της επί γης παρουσία της, άρχισε να αναδεικνύει αγίους. Απόστολοι, Μάρτυρες, Ομολογητές, Εγκρατευτές, Πατέρες και διδάσκαλοι, Όσιοι, Ασκητές και μυριάδες αγωνιζόμενες ψυχές, στολίζουν το νοητό λειμωνάριο της Εκκλησίας μας.  Είναι τα πολύφωτα αστέρια, τα οποία λαμπρύνουν το νοητό ουράνιο στερέωμα  και φωτίζουν τον κόσμο, αντικατοπτρίζοντας το ανέσπερο φως του Χριστού στον ασέληνο κόσμο της αμαρτίας. Αναδεικνύονται, χωρίς περιορισμούς, από εθνικές, φυλετικές, κοινωνικές, επαγγελματικές διαφορές, ούτε από φύλο, ηλικία, μόρφωση, διανοητική κατάσταση, χρονική περίοδο και τόπο. Η αδιάκοπη εμφάνιση και ανάδειξη αγίων είναι το μεγάλο και επαναλαμβανόμενο θαύμα στην ιστορική πορεία της αγίας μας Εκκλησίας, αποδεικνύοντας έτσι την θριαμβευτική πραγματοποίηση τους σκοπού της, να αγιάζει και να σώζει τον άνθρωπο και τον κόσμο.
      Οι άγιοι, όπως αναφέρουν οι άγιοι Πατέρες, είναι αδιάσειστη απόδειξη ότι ο Χριστός είναι μαζί μας εν «πάσαις ταις ημέραις της ζωής ημών έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28,20), όπως διαβεβαίωσε τους αγίους Αποστόλους Του, λίγο πριν την Ανάληψή Του. Είναι τα ζωντανά και εύρωστα κύτταρα του αγίου Σώματός Του, δηλαδή της Εκκλησίας Του, τα οποία φανερώνουν την αέναη παρουσία του Κυρίου στον κόσμο. Δια των αγίων ο Χριστός είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13,8), πάντοτε παρών στην ιστορική πορεία του κόσμου.  Ο νεοφανής άγιος της Σερβικής Εκκλησίας Ιουστίνος Πόποβιτς μας βεβαιώνει πως ο κάθε άγιος είναι η επανάληψη της ζωής του Χριστού, «… ακριβέστερα, είναι η ζωή του Χριστού παρατεινομένη με τους αγίους· η ζωή του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, του Θεανθρώπου Ιησού, ο Οποίος γι᾽ αυτό και έγινε άνθρωπος, για να μας δώσει και μεταδώσει («παραδώσει») ως άνθρωπος την θεία ζωή Του· για να αγιάσει και απαθανατίσει και αιωνοποιήσει με τη ζωήν Του ως Θεός, τη δική μας ανθρώπινη ζωή στη γη» (Ι. Πόποβιτς, Άνθρωπος και Θεάνθρωπος). 
      Το μεγάλο θαύμα και η συνεχής αναδημιουργία στην Εκκλησία αποδεικνύεται και από το γεγονός, ότι μαζί με τα εύρωστα κύτταρα του εκκλησιαστικού σώματος, τους αγίους, υπάρχουν και τα ασθενή, τα οποία, με τη δική τους θέληση και την θεία χάρη αναρρώνουν, υγιαίνουν και καθίστανται εύρωστα. Είναι οι μετανοούντες αμαρτωλοί, των οποίων θεραπεύεται η ασθενούσα ύπαρξή τους, μεταποιούμενοι σε άγιοι. «Η Εκκλησία δεν είναι μια ελίτ η ένα κλάμπ καθαρών η αγίων, είναι ένα σώμα μεταποιουμένων αμαρτωλών ανθρώπων που αγωνίζονται να γίνουν καλύτεροι», τονίζει εύστοχα σύγχρονος Επίσκοπος! 
      Παρενθετικά να επισημάνουμε πως αγίους καθιστά μόνο η αγία μας Εκκλησία, η Ορθόδοξη, η αληθινή και μοναδική Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, διότι μόνο σε αυτή λειτουργεί η χάρις του Θεού και ποτέ στα σχίσματα, τις αιρέσεις και τις θρησκείες του κόσμου, όπου μπορεί να αναδεικνύονται καλοί άνθρωποι, όμως ποτέ δεν καθίστανται άγιοι! Η έννοια του καλού ανθρώπου δεν ταυτίζεται πάντα με την έννοια του αγίου, διότι «καλός άνθρωπος» είναι σχήμα κοσμικό, το οποίο συχνά δεν είναι απαλλαγμένο από εγωκεντρικά στοιχεία. Αντίθετα ο άγιος είναι ένας συνεχώς μετανοών άνθρωπος, εθελουσίως ταπεινωμένος για την αμαρτωλότητά του και επιποθώντας, αγωνιζόμενος, για την κάθαρση, τον αγιασμό και τη σωτηρία του.  
     Οι θεούμενοι άγιοι είναι (πρέπει να είναι) οι οδοδείκτες μας. Με την ορθή πίστη τους, την χάρη του Θεού και τον προσωπικό τους αγώνα, νίκησαν το κακό και μεταποίησαν την πτωτική τους φύση. Γι’ αυτό η αγία μας Εκκλησία φρόντισε να καταγράψει και να διασώσει τους βίους τους, για να είναι για κάθε πιστό, στους αιώνες, τα λαμπρά παραδείγματα της αγίας ζωής, την οποία πρέπει να ακολουθούμε, αν θέλουμε και εμείς να αγιασθούμε και να σωθούμε. Να είναι η πρακτική εφαρμογή του Ευαγγελίου. Οι βίοι των αγίων είναι ένα ιδιαίτερο και θαυμαστό κεφάλαιο στην χριστιανική γραμματεία. Πρόκειται για τα Ιερά Συναξάρια, τα οποία εξιστορούν τη ζωή των αγίων, την πίστη τους, τη μετάνοιά τους, τον αγώνα τους κατά του κακού, της αμαρτίας και των παθών τους, την ομολογία τους, τα μαρτύριά τους και την εν Χριστώ τελείωσή τους. Η αγιότητά τους δεν περιορίζεται σε κάποιο χρονική στιγμή της ζωής τους, αλλά φανερώνεται στην όλη τη βιωτή τους, ακόμα και στις πτώσεις τους, τις οποίες διόρθωναν με την μεταμέλειά τους. Τα ιερά Συναξάρια συμβάλλουν καθοριστικά στην ποιμαντική διακονία της Εκκλησίας, προβάλλοντας τους αγίους ως φωτεινά και ζωντανά παραδείγματα στους πιστούς.
      Με την ανάγνωση των Βίων των Αγίων, λαμβάνουμε μεγάλη πνευματική  ωφέλεια, καθ’ ότι οι άγιοι καθίστανται οι ακούραστοι δάσκαλοι και παιδαγωγοί μας, οι οποίοι μας καθοδηγούν στην πίστη, στην ευσέβεια και στην αρετή. Μελετώντας τους Βίους των Αγίων, στερεωνόμαστε στην πίστη και στην ομολογία, ενθαρρυνόμαστε στον αγώνα μας κατά του κακού και της αμαρτίας, ενδυναμωνόμαστε στις επιθέσεις του εχθρού, οπλιζόμαστε με υπομονή και ελπίδα, ότι ο τελικός νικητής κατά του διαβόλου, του κακού και της αμαρτίας θα είναι ο Χριστός, ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, ο «της πίστεως αρχηγός και τελειωτής Ιησούς…» (Εβρ. 12, 2).
      Η εορτή των Αγίων Πάντων μας υποδεικνύει και το δικό μας υπέρτατο πνευματικό συμφέρον, να βάλλουμε ως στόχο μας την αγιότητα. Να θεωρήσουμε τον πρόσκαιρο επίγειο βίο μας ως ευκαιρία προετοιμασίας για τα αιώνια. Ως πρόγευση της ουράνιας Βασιλείας. Ως νοητό στάδιο ψυχοσωματικού αγώνα κατά του κακού και της αμαρτίας, προσμένοντες τον «τῆς δικαιοσύνης στέφανον» (Β΄ Τιμ. 4,8). 
      Σε αυτόν τον «καλόν αγώνα» μπορούμε να έχουμε ως άοκνους αρωγούς τους αγίους μας, μελετώντας τα ιερά Συναξάριά τους, γινόμενοι αέναοι κοινωνοί τους δια της μελέτης του βίου τους, για να μπορέσουμε, στους τραγικούς και αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε, με τις φρικτές προκλήσεις, και τις δόλιες παγίδες του πονηρού, να ξεχωρίσουμε από τον πτωτικό κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Να οπλιστούμε με την «πανοπλίαν του Θεού» (Εφ. 6,11,13) καθότι οι Βίοι των Αγίων είναι η εξιστόρηση του νοητού πολέμου προς «τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφ. 6,12). Να κατορθώσουμε να μοιάσουμε στον Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό, μιμούμενοι τους αγίους μας! Η ζωή μας μπορεί να αποκτήσει πραγματικό νόημα, «συν πάσι τοις αγίοις» (Εφ. 3.18), «συν τω Χριστώ εν τω Θεώ» (Κολ. 3,3) και δια του Παναγίου Πνεύματος, το Οποίο «συναντιλαμβάνεται ταις ασθενείαις ημών· … υπερεντυγχάνει υπὲρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις· … (και) κατὰ Θεὸν εντυγχάνει υπὲρ αγίων» (Ρωμ. 8,26-27)!

https://www.nyxthimeron.com/